பழம் பெருமை பேசுகிறோம். உடன்கட்டை ஏறும் இந்த நிகழ்வு என் மனதை ஆழமாக பாதித்தது
சதி - உடன்கட்டை ஏறுதல் : தாரமங்கலம் சதிக்கற்களின் பின்னணியில் ஒரு வரலாற்று
பார்வை
படம்:
தாரமங்கலம் காவல் நிலையம் அருகே கண்டெடுக்கப்பட்ட 16-17ம் நூற்றாண்டு சதிக்கல். நடுவில் வீரன் வாள், கேடயத்துடன், இருபுறமும் அவனுடன் உடன்கட்டை ஏறிய இரு
மனைவியர். இது சதி-வீரக்கல் வகையைச் சேர்ந்தது.
சதி என்றால்
என்ன?
கணவன் இறந்த
பின்பு மனைவியும் அவனது சிதையில் ஏறி தன்னை அழித்துக்கொள்ளும் கொடூர வழக்கமே சதி
எனப்பட்டது. சமஸ்கிருதத்தில் 'சதி' என்றால் 'நல்ல மனைவி, கற்புடையவள்' என்று பொருள்.
தட்சனின் மகள்
சதிதேவி தன் கணவன் சிவனுக்கு நேர்ந்த அவமானம் தாளாமல் தீயில் விழுந்த
கதையிலிருந்து இப்பெயர் வந்ததாக புராணங்கள் கூறுகின்றன. தமிழில் இது உடன்கட்டை
ஏறுதல், தீப்பாய்தல்
எனப்படும்.
தொல்காப்பியமே
இதை "நல்லோள் கணவனொடு நளி அழல் புகீஇ" என்று புறத்திணையில் குறிக்கிறது.
புறநானூற்றில் பூதப்பாண்டியன் மனைவி பெருங்கோப்பெண்டு,
"நுமக்கரிதாகுக தில்ல எமக்கெம்
பெருந்தோள்
கணவன் மாய்ந்தென அரும்பற
வள்ளிதழ்
அவிழ்ந்த தாமரை
நள்ளிரும்
பொய்கையும் தீயும் ஓரற்றே"
என்று கூறி
தீயை தாமரைக்குளம் போல் கருதி பாய்ந்ததாக பாடல் உண்டு.
சதியின் முழு
வரலாறு
சதி வேத
காலத்தில் விதிக்கப்படவில்லை. ஆனால் அதன் சாயல் ஈமச்சடங்குகளில் இருந்தது.
• ஆரம்ப சான்று:
கி.மு 326-ல் அலெக்சாந்தர் படையெடுப்பின் போது
பஞ்சாபில் கிரேக்கர்கள் இதை கண்டதாக குறிப்பு உண்டு. வரலாற்று ரீதியாக முதல்
கல்வெட்டு சான்று கி.பி 510-11 ல் எரான்
கல்வெட்டு
. குப்தர் கால சிற்றரசன் பானுகுப்தனின் தளபதி
கோபராஜன் போரில் இறந்த போது அவன் மனைவி உடன்கட்டை ஏறியதாக அக்கல்வெட்டு கூறுகிறது.
நேபாளத்தில் தான் முதல் கல்வெட்டு கிடைத்ததாகவும் ஆய்வாளர்கள் கூறுவர்.
• இலக்கிய சான்று:
தண்டியின்
தசகுமாரசரிதம், பாணபட்டரின்
ஹர்ஷசரிதத்தில் ஹர்ஷனின் சகோதரி ராஜ்யஸ்ரீ கணவன் இறந்ததும் தீப்பாய முயன்றது
குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. •
இடைக்காலத்தில்
தீவிரம்:
11-ம் நூற்றாண்டுக்கு பிறகு சதிக்கற்கள் அதிகம்
கிடைக்கின்றன. ராஜஸ்தான், கர்நாடகாவில்
மிக அதிகம். வட இந்தியாவில் சாதாரண மக்களிடமும் இருந்த இவ்வழக்கம்,இருந்தது.
தென்னிந்தியாவில்
அரசர், படைத்தலைவர், பாளையக்காரர் குடும்பங்களில் மட்டுமே இருந்தது.
விஜயநகர
பேரரசு:
இக்காலத்தில்
தான் சதி உச்சத்தில் இருந்தது. பார்போசா, நூனிஸ், சீசர் பிரடரிக் போன்ற வெளிநாட்டு பயணிகள் இதை
விரிவாக எழுதியுள்ளனர். சேலம் பகுதியில் சோழர் காலத்திற்கு பின், குறிப்பாக விஜயநகர பேரரசுக்கு பின்னர் 16-17ம் நூற்றாண்டுகளில் சதிக்கற்கள் மிக அதிகமாக
கிடைக்கின்றன என்பது சேலம் வரலாற்று ஆய்வு மையத்தின் கண்டுபிடிப்பு. தாரமங்கலம்
கற்களும் இக்காலத்தவையே.
• ஒழிப்பு:
1829 டிசம்பர் 4ல் வில்லியம் பெண்டிங் பிரபு, ராஜா ராம்மோகன் ராய் முயற்சியால் சதி ஒழிப்பு
சட்டம் கொண்டு வந்தார். கடைசி சதி 1987ல் ராஜஸ்தான் சிகார் கிராமத்தில் ரூப்
கன்வார் என்ற பெண் உடன்கட்டை ஏறியதுதான். அதன் பின் சதி தடுப்பு சட்டம் 1987 கடுமையாக்கப்பட்டது.
சதி ஏற
முக்கிய காரணங்கள் என்ன?
1. கற்பு என்ற கற்பிதம்:
பெண்ணின்
உடலும் உயிரும் கணவனுக்கே சொந்தம், கணவனின்றி வாழ்வது பாவம், மறுபிறவியில் சேர தீயில் விழ வேண்டும் என்று மத நம்பிக்கை திணிக்கப்பட்டது
. 2. சொத்துரிமை மறுப்பு:
விதவை உயிரோடு
இருந்தால் சொத்தில் பங்கு கேட்பாள் என்ற பொருளாதார காரணம். அவளை அழித்தால் சொத்து
குடும்பத்திற்கே
. 3. சமூக பாதுகாப்பின்மை:
விதவைகள்
மறுமணம் மறுக்கப்பட்டு, மொட்டை
அடித்து, தனிமைப்படுத்தப்பட்டனர்.
அந்த கொடுமையிலிருந்து தப்பிக்கவும், குடும்ப கௌரவத்தை காக்கவும் தீயில்
தள்ளப்பட்டனர்.
4. வீர வழிபாட்டு மனநிலை:
போரில் இறந்த
வீரனின் மனைவி உடன்கட்டை ஏறினால் அவள் தெய்வமாவாள், குடும்ப பாவங்கள் தீரும் என்று நம்பப்பட்டது.
சதி தொடர்பான
கல்வெட்டுகள் மற்றும் சதிக்கல் அமைப்பு
தமிழகத்தில்
சதிக்கல் மாஸ்திக்கல், மகாசதிகல்
எனப்படும். இதில் நான்கு வகை
உண்டு:
1. கணவனுடன் உடன்கட்டை - கணவன் உருவத்தின்
அருகில் மனைவி
. 2. கற்புக்காக தனித்து தீப்பாய்ந்தது - பெண்
மட்டும் தனி உருவம்.
3. பலமனைவி சதிக்கல் - ஒரு வீரனுடன் 2, 3 மனைவியர் (தாரமங்கலம் படத்தில் உள்ளது போல)
. 4. புலிகுத்தி சதிக்கல் - விலங்குடன் போரிட்டு
இறந்த வீரனுடன் மனைவி.
அடையாளங்கள்:
• வீரக்கை: வளையல் அணிந்த வலது கை மேல் நோக்கி
உயர்த்தியது - சுமங்கலியாக இறந்தாள் என்பதன் குறியீடு. • கையில் எலுமிச்சம்பழம், மதுக்குடுவை, கண்ணாடி. • தலைக்கு மேல் சூரிய சந்திரன் -
அவள் புகழ் சூரிய சந்திரன் உள்ளவரை நிலைக்கும் என்பதற்காக. • மேலடுக்கில்
சிவலிங்கம், நந்தி, அப்சரப் பெண்கள் அழைத்துச் செல்லும் காட்சி.
தமிழக
சான்றுகள்: சேலம் அருகே 16ம் நூற்றாண்டு
சதிகல் கண்டெடுக்கப்பட்டது. திருப்பூரில் 300 ஆண்டு பழமையான சதிகல் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.
தாரமங்கலம் போலீஸ் நிலையம் அருகே உள்ள கிணற்றிலிருந்து எடுக்கப்பட்ட இரு வீரக்கல், இரு சதிக்கற்கள் தொகுப்பு மிக முக்கியமானது.
சீசர் பிரடரிக் சொல்லும் சதி முறை
இத்தாலி
வெனிஸ் நாட்டு வணிகர் சீசர் பிரடரிக் (Cesare Federici) கி.பி 1563-1581 வரை இந்தியாவில் இருந்தார். விஜயநகரத்தில் 7 மாதம் தங்கி, சதியை நேரில் கண்ட ஒரே வெளிநாட்டவர் இவர்தான்
என்று ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர்.
அவர்
கூறுவதாவது: "தீக்குளிக்கும் பெண் வெனிஸ் நகர மணப்பெண் போல்
அலங்கரிக்கப்பட்டிருப்பாள். கையில் கண்ணாடி, எலுமிச்சம்பழம், எண்ணெய் குடுவை இருக்கும். மேளதாளத்துடன்
ஊர்வலமாக அழைத்து வரப்படுவாள்."
இது
குறிப்பிட்ட நடைமுறையுடன் அப்படியே பொருந்துகிறது:
கணவனை இழந்த
விதவை உடனே தீயில் விழுவதில்லை. சில சமயம் 3 மாதங்கள் கழித்து ஒரு நாள் குறிக்கப்படும்.
அன்று அவள் மணப்பெண் போல் அலங்கரிக்கப்படுவாள். யானை, குதிரை அல்லது பல்லக்கில் மயானத்திற்கு
அழைத்துச் செல்லப்படுவாள்.
மயானத்திற்கு
அருகில் உள்ள ஆறு அல்லது குளத்தில் நீராடி, மஞ்சள் நிற ஆடை அணிவாள். அங்கு
உறவினர்களுக்கு பெரும் விருந்து கொடுப்பாள். பின் உடல் முழுக்க எண்ணெய்
பூசிக்கொண்டு, பரண் மீது ஏறி, கணவனின் சிதையில் விழுந்து தீக்குளிப்பாள்.
இந்த காட்சியை
வெனிஸ் மணப்பெண்ணின் திருமண ஊர்வலத்திற்கு ஒப்பிட்டு "A
Venetian bride going to her nuptials" என்று பிரடரிக் எழுதியுள்ளார்.
கல்லாகி
தெய்வமான பெண்கள்
இவ்வாறு
தீயில் விழுந்த பெண்களுக்கு நடுகல் எடுக்கப்பட்டது. அவர்கள் தீப்பாஞ்சாயி, தீப்பாய்ந்தாள் என்று தெய்வமாக்கப்பட்டு
அவர்கள் தலைமுறையினரால் வழிபடப்பட்டனர். இன்றும் தாரமங்கலம் சதிக்கல் மீது
குங்குமம், மஞ்சள் பூசி
வழிபடுவதை படத்திலேயே காணலாம். கற்பு என்ற பெயரில் பெண்கள் மீது நிகழ்த்தப்பட்ட
இந்த வன்கொடுமை, பின்னாளில்
புனிதமாக்கப்பட்டது தான் வரலாற்றின் முரண்.
சதிக்கற்கள்
வெறும் கற்கள் அல்ல; அவை
பெண்ணடிமைத்தனத்தின் ரத்த சாட்சியங்கள். அவற்றை பாதுகாப்பது வரலாற்றை
பாதுகாப்பதற்காகவே தவிர, அந்த
வழக்கத்தை போற்றுவதற்காக அல்ல.
உங்கள்
குறிப்பு முற்றிலும் உண்மை. இது கட்டுக்கதை அல்ல.
நேரில் கண்ட
சாட்சி : டொனால்டு காம்பெல்
இதை எழுதியவர்
Donald
Campbell of Barbreck (1751-1804) - ஸ்காட்லாந்தை சேர்ந்த ஒரு பயணி. இந்தியாவை கண்டுபிடிக்க கப்பலில் வந்து, கப்பல் உடைந்து, ஹைதர் அலியிடம் சிறைபட்டு, பின் விடுதலையாகி இந்தியா முழுவதும் பயணம்
செய்தவர்.
அவர் தன்
மகனுக்கு எழுதிய கடிதங்களின் தொகுப்பாக "A Journey over land to
India, partly by a route never gone before by any European" என்ற நூலை 1795-ல் முதல் பதிப்பாகவும்,
1801-ல் "A
Narrative of the extraordinary adventures and sufferings by shipwreck &
imprisonment..." என்ற
பெயரிலும் வெளியிட்டார்.
இந்த நூல்
இன்றும் - Rare Books பிரிவில் அரசு ஆவணமாக பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளது. அதில் பக்கம் 200-க்கு பிறகு வரும் தஞ்சாவூர் அத்தியாயத்தில்
தான் இந்த சம்பவம் உள்ளது.
அவர் எழுதிய
ஆங்கில மூலம்:
"THIS
day, I went to see a Gentoo woman resign herself to be burned along with the
corpse of her deceased husband. The place fixed upon for this tragic scene was
a small islet on the bank of one of the branches of the river Cavery, about a
mile to the northward of the fort of Tanjore"
எனவே 1798-ல் தஞ்சை கோட்டைக்கு வடக்கே ஒரு மைல்
தொலைவில் காவிரி கரையில் நடந்த இந்த 16 வயது சிறுமியின் உடன்கட்டை சம்பவம் உண்மையான, நேரில் கண்ட பதிவு தான்.
தஞ்சையில்
நான் கண்ட உடன்கட்டை - 1798-ல் ஒரு
ஐரோப்பியனின் டைரிக் குறிப்பு!
இது கதை அல்ல.
1798-ல் தஞ்சாவூரில் நடந்ததை நேரில் பார்த்து
டொனால்டு காம்பெல் என்ற ஸ்காட்லாந்து பயணி எழுதி வைத்த திகில் பதிவு.
தஞ்சாவூர்
கோட்டையிலிருந்து வடக்கே ஒரு மைல் தொலைவில் காவிரி ஆற்றின் கரையில் ஒரு சிறு தீவு
போன்ற இடம் தேர்வு செய்யப்பட்டிருந்தது.
அங்கே 16 வயது கூட நிரம்பாத ஒரு பெண். வெள்ளை சேலை.
தலையிலும் கழுத்திலும் வெள்ளை மல்லிகை. நடு வெயிலில் அவள் தலைக்கு மேல் 20 பெண்கள் வெள்ளை துணியை பிடித்து நிழல் தந்து
கொண்டிருந்தனர்.
20 அடி தள்ளி 8 அடி நீளம் 4 அடி அகலத்தில் சிதை தயார். அருகில் மூங்கில்
பரணில் 60 வயது கிழவனின்
பிணம்.
பிராமணர்கள்
பிணத்தை முதலில் சூரியனுக்கு எதிராகவும், பின் 3 முறை சூரிய திசையிலும் சுற்றி வந்து மந்திரம்
ஓதினர். பச்சை இலையால் சாண எருக்கள் மீது நீர் தெளித்தனர். வடகிழக்கு மூலையில்
கிழவர் ஒருவர் ஓலைச்சுவடி வாசித்துக் கொண்டிருந்தார்.
இரண்டு மணி
நேரம் ஆகும் என்றதும் காம்பெல் கோட்டை நோக்கி திரும்புகிறார். 500 கெஜம் சென்றதும் "உடனே எரிக்கப்
போகிறார்கள் வா" என்று அழைக்கப்படுகிறார்.
பெண் ஆற்றில்
குளிக்க வைக்கப்படுகிறாள். நெற்றியில் ஆறு பென்ஸ் காசு அளவு செந்நிற பொட்டு, ஈர மண் போன்ற ஏதோ ஒன்று நெற்றியில்
பூசப்படுகிறது. மஞ்சள் துணி சுற்றப்படுகிறது.
பின் சிதையை 3 முறை சுற்றி, யார் துணையும் இன்றி தானாகவே சிதையில் ஏறி
கணவன் அருகில் அமர்கிறாள்.
அதன் பின்
நடந்தது தான் நெஞ்சை உலுக்கும்.
தன் கைகளில்
இருந்த வளையல்கள், நகைகளின்
திருகுகளை மிக நிதானமாக கழற்றி, மீண்டும் திருகை மூடி, பக்கத்தில்
நின்ற இரு பெண்களுக்கு பிரித்துக் கொடுக்கிறாள். காதணிகளையும் அப்படியே.
பிரிக்கும் போது சிறு குழப்பம் வர, பொறுமையாக சரி செய்து கொடுக்கிறாள்.
பின் மெல்ல
மல்லாந்து படுத்து, மஞ்சள்
துணியால் முகத்தை மூடி, கணவனோடு ஒட்டி
படுத்து வலது கையை அவன் மார்பில் வைத்து அசைவற்று காத்திருக்கிறாள்.
பிராமணர்கள்
இருவர் வாயிலும் அரிசியை போட்டு, நீர் தெளித்து, சிறு கயிறால்
இருவரையும் சேர்த்து கட்டுகின்றனர். உடல் தெரியாதபடி விறகுகளை அடுக்கி, எண்ணெய் ஊற்றி, மேலும் விறகு அடுக்குகின்றனர். ஒரு பிராமணர்
அவள் தலைப்பகுதியில் குனிந்து ஏதோ கூப்பிட்டு விட்டு எல்லோரையும் பார்த்து
சிரிக்கிறார்.
வைக்கோலால்
மூடி, கயிறால் இறுக்கி கட்டி, சாண எருவில் பற்றிய தீயால் சிதைக்கு தீ
வைக்கப்படுகிறது. காற்று வேகமாக வீச தீ கொழுந்து விட்டு எரிகிறது.
காம்பெல்
எழுதுகிறார்: "ஏதோ ஒரு கிறீச்சிடும் ஒலியை கேட்டது போல் இருந்தது... சில
நிமிடங்களில் அந்த குவியல் சாம்பல் ஆனது. இரண்டு மணி நேரம் என் பார்வை முழுவதும்
அவள் மீதே இருந்தது. அவள் முகத்திலோ உடலிலோ பயம், பீதி, தயக்கம் எதுவும் இல்லை. முற்றிலும் அமைதியாக, சாந்தமாக இருந்தாள். அவள் போதையில் இல்லை
என்பது உறுதி."
மிகக் கொடுமை
என்னவென்றால், "இந்த கொடூர
சடங்கை நடத்தியவர்கள் பெருமிதத்துடன் இருந்தனர். ஒரு ஐரோப்பியன் பார்ப்பது பற்றி
அவர்கள் கவலைப்படவே இல்லை" என்று காம்பெல் வேதனையுடன் முடிக்கிறார்.
16 வயது சிறுமி, 60 வயது கிழவனுடன் உயிரோடு எரிக்கப்பட்டாள்.
கற்பு என்ற பெயரில் நம் பெண்கள் மீது நடந்தேறிய கொடுமைகளுக்கு இதை விட பெரிய
சாட்சி வேண்டுமா?
இந்த பதிவு 250 ஆண்டுகளுக்கு பிறகும் நம் கண்களில் கண்ணீரை
வரவழைக்கிறது.
ஆறகளூர் பொன் வெங்கடேசன்
தலைவர், சேலம் வரலாற்று ஆய்வு மையம்
தலைவர், சேலம் வரலாற்று ஆய்வு மையம்
இஸ்லாமும் கிருத்தவமும்
நமது நாட்டில் வாளால் பரவவில்லை. இது போன்ற கொடுமையான சட்டங்களிலிருந்து தப்பிக்க மக்கள்
எடுத்த மாற்று வழிகளே இவை.
