அன்புள்ள ஆசான் கோபாலய்யர் அவர்களுக்கு.........

அன்புள்ள ஆசான் கோபாலய்யர் அவர்களுக்கு.........

உங்களிடம் ஆறு வருடம் தனி போதனா பயிற்சி (ட்யூஷன்) எடுத்த மாணவன் நஜீர் அஹமது எழுதிக் கொள்வது. பல மாணவர்களுக்கு பாடம் எடுத்ததால் நீங்கள் என்னை மறந்திருக்கலாம். ஆனால் உங்களை இன்று வரை நான் மறக்கவில்லை. 

நானும் எனது குடும்பத்தவரும் நலம்.  உங்களது நண்பரும் எனது தாத்தாவுமான இப்றாஹிம் பாய் அவர்கள் பல வருடங்கள் முன்பே இறப்பெய்து விட்டார்கள்.

இதுபோல் தங்கள் குடும்பத்தில் தாங்களும் தங்கள் மனைவி சரஸ்வதி அம்மாளும் உங்களின் மூன்று குழந்தைகளான ஷாலினி அக்கா, கோமதி அக்கா மற்றும் லட்சுமி அனைவரும் நலமா? 45வருடங்களுக்கு பிறகு கடிதம் எழுதுவதால் உங்கள் குழந்தைகள் அனைவரும் பேரன் பேத்தி எடுத்திருப்பார்கள். அனைவரையும் விசாரித்ததாக சொல்லுங்கள்.

நான் ஐந்து வயதாக இருக்கும் போது மிகவும் வால் பையனாக இருந்தேன். உங்கள் நண்பரும் எனது தாத்தாவுமான இப்றாஹிம் பாய் நான் நன்றாக படிக்க வேண்டும் என்ற நோக்கில் உங்களிடம் தனி போதனா பயிற்சிக்காக (ட்யூஷன்) சேர்த்து விட்டார். முதலில் எனக்கு இது சிரமமாக இருந்தது. அதுவும் கல்வி பயிற்சியானது உங்கள் வீட்டிலேயே நடக்கும். இஸ்லாமிய சூழலில் வளர்ந்த நான் ஒரு பிராமணிய குடும்பத்தில் மூன்று மணி நேரம் கழிப்பதென்பது ஆரம்பத்தில் சற்று சிரமமாகவே இருந்தது. ஒன்றாம் வகுப்பிலிருந்து ஐந்தாம் வகுப்பு வரை தினமும் பள்ளி முடித்து ஐந்து மணிக்கு உங்கள் வீட்டுக்கு வரும் நான் எட்டு மணி வரை உங்கள் வீட்டிலேயே இருப்பேன். பிறகு தாத்தா வந்து என்னை எங்களின் சொந்த ஊருக்கு அழைத்து செல்வார். இந்த நடைமுறையானது ஆறு வருடங்கள் தொடர்ச்சியாக இருந்தது.

எனது வயதையொத்த உங்கள் கடைசி மகள் லட்சுமி எனக்கு நண்பியானாள். அவளுக்கும் எனக்கும் சேர்த்தே பாடங்கள் எடுப்பீர்கள். சிலேட்டு பலகையில் குண்டு குண்டாக அழகிய எழுத்தில் தமிழையும் ஆங்கிலத்தையும் கணக்கையும் பாடங்களாக எடுப்பீர்கள். வயதின் முதிர்ச்சியால் நீங்கள் சற்று ஓய்வெடுக்கப் போகும் போது நானும் லட்சுமியும் விளையாட சென்று விடுவோம். எந்த தடையும் நீங்களும் சொல்வதில்லை.

வருடா வருடம் நவராத்திரியும் வரும். வீட்டில் கொலு வைப்பதற்காக ஓரமாக கிடந்த மரப் பலகைள் கூடத்துக்கு வரும். அதனை தூசி தட்டி பொம்மைகளை வரிசையாக அடுக்கி வைப்பதை நானும் லட்சுமியும் சேர்ந்தே செய்வோம். கொலுவுக்காக வைக்கப்படும் பொம்மைகளை துணி கொண்டு துடைத்து அழகுபடுத்தி வைப்போம். கொலுவிற்கு வரும் விருந்தினர்கள் 'பையன் துறு துறு.. ன்னு இருக்கானே.... உன் பேர் என்னடா அம்பி'  என்று சில மடிசார் மாமிகள் கேட்டு வைப்பார்கள். 'என்னோட பேர் நஜீர் அஹமது மாமி' என்று சொன்னவுடன் சில மாமிகளின் முகம் அஷ்ட கோணலாக மாறும். :-)  பிறகு சகஜ நிலைக்கு வந்து விடுவர். அவ்வாறு சகஜ நிலைக்கு வராதவர்களை நீங்கள் சகஜ நிலைக்கு கொண்டு வருவதை பார்த்துள்ளேன்.  கொலு நேரங்களில் பரிமாறப்படும் சுண்டல் மற்றும் பலகாரங்கள் எனக்கும் ஒரு தட்டில் வரும். பிரியாணி, கோழிகுருமா, புலவ், தேங்காய்பால் சோறு என்றே சாப்பிட்டு பழக்கப்பட்ட எனக்கு முறுக்கு, அதிரசம், சுண்டல் என்பது ஒரு புது வகை சுவையை தந்தது. எந்த பலகாரம் பண்ணினாலும் 'நஜீருக்கும் கொடுத்தியா?' என்று உங்கள் மனைவியிடம் கேட்டு வாங்கிக் கொடுப்பீர்கள். எனது தாத்தா உங்களுக்கு ஆசிரிய பணிக்காக கொடுத்த சம்பளத்தில் பாதிக்கு மேல் உங்கள் வீட்டில் பலகாரங்களாக சாப்பிட்டே சரி கட்டி விட்டேன். :-)

ஒரு முறை கொலுவில் இருந்த சாமி பொம்மை அழகாக இருக்கவே உங்களின் அனுமதியோடு எனது வீட்டுக்கு எடுத்துச் சென்றேன். புத்தகப் பையில் சாமி பொம்மையை பார்த்த எனது தாயார்'இதை எல்லாம் நாம வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது. திரும்ப அவர்களிடமே கொடுத்து விடு' என்று சொன்னார். நடந்த சம்பவங்களை நான் உங்களிடம் சொன்னவுடன் சிரித்துக் கொண்டே அந்த பொம்மையை வாங்கி திரும்பவும் கொலுவிலேயே வைத்து விட்டீர்கள். 

ஆறு வருடங்கள் என்னை உங்கள் வீட்டில் உங்களின் மகனாகவே பாவித்து வளர்த்தீர்கள். நானும் எனது வீடாகவே பாவித்து வளர்ந்தேன். லட்சுமியோடு சகோதர வாஞ்சையோடு பழகிய அந்த ஆறு வருடங்களை இன்றும் நான் மறக்கவில்லை.

அந்த ஞாபகங்களுடனேயே பாபாநாசம் மஹாலட்சுமி தியேட்டருக்கு எதிரேயுள்ள வீட்டுக்கு சில வருடங்கள் முன்பு உங்களை சந்திக்க வந்தேன். குருதட்சணையாக சில ஆயிரங்களையும் கூடவே எடுத்து வந்தேன். ஆனால் உங்கள் பூர்வீக வீடு பூட்டிக் கிடந்தது. இரண்டு முறை சென்றும் உங்களை காணவில்லை. பக்கத்தில் இருந்த கடைக்காரர்களிடம் கேட்டேன். அவர்களும் சரியான பதில் அளிக்கவில்லை. இனி வரும் காலங்களிலாவது உங்களையோ உங்களின் சந்ததிகளையோ சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் இந்த கடிதத்தை எழுதுகிறேன்.

என்றும் உங்கள் அன்பு மாணவன்

ஜே.நஜீர் அஹமது.

எனது இந்த கடிதத்தை பரிசுக்குரியதாக தேர்வு செய்த நடுவர்களில் ஒருவர் நமக்கெல்லாம் பரிச்சயமான எழுத்தாளர் பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர். எழுத்தாளர்கள் சுஜாதா, தமிழ்வாணன் போன்றவர்களுக்கு அடுத்து நான் அதிகம் படித்தது பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர் அவர்களின் கதைகளைத்தான். அவர் எனது கடிதத்தையும் தேர்வு செய்தது இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சி.... 😋😋😋😋

அன்புள்ள ஆசான் கோபாலய்யர் அவர்களுக்கு.....

அன்புள்ள ஆசான் கோபாலய்யர் அவர்களுக்கு.........

உங்களிடம் ஆறு வருடம் தனி போதனா பயிற்சி (ட்யூஷன்) எடுத்த மாணவன் நஜீர் அஹமது எழுதிக் கொள்வது. பல மாணவர்களுக்கு பாடம் எடுத்ததால் நீங்கள் என்னை மறந்திருக்கலாம். ஆனால் உங்களை இன்று வரை நான் மறக்கவில்லை. 

நானும் எனது குடும்பத்தவரும் நலம்.  உங்களது நண்பரும் எனது தாத்தாவுமான இப்றாஹிம் பாய் அவர்கள் பல வருடங்கள் முன்பே இறப்பெய்து விட்டார்கள்.

இதுபோல் தங்கள் குடும்பத்தில் தாங்களும் தங்கள் மனைவி சரஸ்வதி அம்மாளும் உங்களின் மூன்று குழந்தைகளான ஷாலினி அக்கா, கோமதி அக்கா மற்றும் லட்சுமி அனைவரும் நலமா? 45 வருடங்களுக்கு பிறகு கடிதம் எழுதுவதால் உங்கள் குழந்தைகள் அனைவரும் பேரன் பேத்தி எடுத்திருப்பார்கள். அனைவரையும் விசாரித்ததாக சொல்லுங்கள்.

நான் ஐந்து வயதாக இருக்கும் போது மிகவும் வால் பையனாக இருந்தேன். உங்கள் நண்பரும் எனது தாத்தாவுமான இப்றாஹிம் பாய் நான் நன்றாக படிக்க வேண்டும் என்ற நோக்கில் உங்களிடம் தனி போதனா பயிற்சிக்காக (ட்யூஷன்) சேர்த்து விட்டார். முதலில் எனக்கு இது சிரமமாக இருந்தது. அதுவும் கல்வி பயிற்சியானது உங்கள் வீட்டிலேயே நடக்கும். இஸ்லாமிய சூழலில் வளர்ந்த நான் ஒரு பிராமணிய குடும்பத்தில் மூன்று மணி நேரம் கழிப்பதென்பது ஆரம்பத்தில் சற்று சிரமமாகவே இருந்தது. ஒன்றாம் வகுப்பிலிருந்து ஐந்தாம் வகுப்பு வரை தினமும் பள்ளி முடித்து ஐந்து மணிக்கு உங்கள் வீட்டுக்கு வரும் நான் எட்டு மணி வரை உங்கள் வீட்டிலேயே இருப்பேன். பிறகு தாத்தா வந்து என்னை எங்களின் சொந்த ஊருக்கு அழைத்து செல்வார். இந்த நடைமுறையானது ஆறு வருடங்கள் தொடர்ச்சியாக இருந்தது.

எனது வயதையொத்த உங்கள் கடைசி மகள் லட்சுமி எனக்கு நண்பியானாள். அவளுக்கும் எனக்கும் சேர்த்தே பாடங்கள் எடுப்பீர்கள். சிலேட்டு பலகையில் குண்டு குண்டாக அழகிய எழுத்தில் தமிழையும் ஆங்கிலத்தையும் கணக்கையும் பாடங்களாக எடுப்பீர்கள். வயதின் முதிர்ச்சியால் நீங்கள் சற்று ஓய்வெடுக்கப் போகும் போது நானும் லட்சுமியும் விளையாட சென்று விடுவோம். எந்த தடையும் நீங்களும் சொல்வதில்லை.

வருடா வருடம் நவராத்திரியும் வரும். வீட்டில் கொலு வைப்பதற்காக ஓரமாக கிடந்த மரப் பலகைள் கூடத்துக்கு வரும். அதனை தூசி தட்டி பொம்மைகளை வரிசையாக அடுக்கி வைப்பதை நானும் லட்சுமியும் சேர்ந்தே செய்வோம். கொலுவுக்காக வைக்கப்படும் பொம்மைகளை துணி கொண்டு துடைத்து அழகுபடுத்தி வைப்போம். கொலுவிற்கு வரும் விருந்தினர்கள் 'பையன் துறு துறு.. ன்னு இருக்கானே.... உன் பேர் என்னடா அம்பி'  என்று சில மடிசார் மாமிகள் கேட்டு வைப்பார்கள். 'என்னோட பேர் நஜீர் அஹமது மாமி' என்று சொன்னவுடன் சில மாமிகளின் முகம் அஷ்ட கோணலாக மாறும். :-)  பிறகு சகஜ நிலைக்கு வந்து விடுவர். அவ்வாறு சகஜ நிலைக்கு வராதவர்களை நீங்கள் சகஜ நிலைக்கு கொண்டு வருவதை பார்த்துள்ளேன்.  கொலு நேரங்களில் பரிமாறப்படும் சுண்டல் மற்றும் பலகாரங்கள் எனக்கும் ஒரு தட்டில் வரும். பிரியாணி, கோழி குருமா, புலவ், தேங்காய்பால் சோறு என்றே சாப்பிட்டு பழக்கப்பட்ட எனக்கு முறுக்கு, அதிரசம், சுண்டல் என்பது ஒரு புது வகை சுவையை தந்தது. எந்த பலகாரம் பண்ணினாலும் 'நஜீருக்கும் கொடுத்தியா?' என்று உங்கள் மனைவியிடம் கேட்டு வாங்கிக் கொடுப்பீர்கள். எனது தாத்தா உங்களுக்கு ஆசிரிய பணிக்காக கொடுத்த சம்பளத்தில் பாதிக்கு மேல் உங்கள் வீட்டில் பலகாரங்களாக சாப்பிட்டே சரி கட்டி விட்டேன். :-)

ஒரு முறை கொலுவில் இருந்த சாமி பொம்மை அழகாக இருக்கவே உங்களின் அனுமதியோடு எனது வீட்டுக்கு எடுத்துச் சென்றேன். புத்தகப் பையில் சாமி பொம்மையை பார்த்த எனது தாயார் 'இதை எல்லாம் நாம வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது. திரும்ப அவர்களிடமே கொடுத்து விடு' என்று சொன்னார். நடந்த சம்பவங்களை நான் உங்களிடம் சொன்னவுடன் சிரித்துக் கொண்டே அந்த பொம்மையை வாங்கி திரும்பவும் கொலுவிலேயே வைத்து விட்டீர்கள். 

ஆறு வருடங்கள் என்னை உங்கள் வீட்டில் உங்களின் மகனாகவே பாவித்து வளர்த்தீர்கள். நானும் எனது வீடாகவே பாவித்து வளர்ந்தேன். லட்சுமியோடு சகோதர வாஞ்சையோடு பழகிய அந்த ஆறு வருடங்களை இன்றும் நான் மறக்கவில்லை.

அந்த ஞாபகங்களுடனேயே பாபாநாசம் மஹாலட்சுமி தியேட்டருக்கு எதிரேயுள்ள வீட்டுக்கு சில வருடங்கள் முன்பு உங்களை சந்திக்க வந்தேன். குருதட்சணையாக சில ஆயிரங்களையும் கூடவே எடுத்து வந்தேன். ஆனால் உங்கள் பூர்வீக வீடு பூட்டிக் கிடந்தது. இரண்டு முறை சென்றும் உங்களை காணவில்லை. பக்கத்தில் இருந்த கடைக்காரர்களிடம் கேட்டேன். அவர்களும் சரியான பதில் அளிக்கவில்லை. இனி வரும் காலங்களிலாவது உங்களையோ உங்களின் சந்ததிகளையோ சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் இந்த கடிதத்தை எழுதுகிறேன்.

என்றும் உங்கள் அன்பு மாணவன்

ஜே.நஜீர் அஹமது.

நெகிழ வைத்த ஒரு நிகழ்வு - ரியாத் பேரூந்து நிலையத்தில்

நெகிழ வைத்த ஒரு நிகழ்வு - ரியாத் பேரூந்து நிலையத்தில்

கம்பெனி வேலையாக ஒரு வாரம் தபூக் மாநகருக்கு வரும் ஞாயிறன்று செல்கிறேன். அதற்காக டிக்கெட் முன் பதிவு செய்ய ரியாத் பேரூந்து நிலையத்துக்கு சென்று வரிசையில் காத்திருந்தேன். அப்போது எனக்கு பின்னால் ஒரு இந்தியர் திரு திரு என்று ஒரு பயம் கலந்த தொனியில் நின்று கொண்டிருந்தார். என்னிடம் ஏதோ சொல்ல வருவதை உணர்ந்து கொண்டு நான் கேட்டேன்...

'எந்த ஊரு?'

'ஆந்திரா... கர்நூல்' அந்த இந்து நண்பருக்கு உருதுவும் சரியாக வரவில்லை. தட்டுத் தடுமாறி பேசினார். தனது கையில் உள்ள ஒரு துண்டு சீட்டை என்னிடம் நீட்டினார். அதில் ஹஃப்ரல்பாதின் என்ற ஊர் பெயரும் - மற்றும் டெலிபோன் நம்பரும் எழுதப்பட்டிருந்தது. புதிதாக சவுதி வருகிறார். விமான நிலையத்திலிருந்து பேரூந்து நிலையம் வந்து விட்டார். இங்கு ரியாத்திலிருந்து அவர் வேலை செய்யும் இடமான ஹஃப்ரல் பாதின் 250 கிலோ மீட்டருக்கும் அதிக தூரத்தில் உள்ளது. அங்கு பஸ் பிடித்து இவர் செல்ல வேண்டும்.

எனது முறை வரவே நான் டிக்கெட் எடுத்து விட்டு அவரது பாஸ்போர்டை கொடுத்து 'ஹஃரல் பாதினுக்கு ஒரு டிக்கெட் கொடுங்கள்' என்று கவுண்டரில் உள்ளவரிடம் கேட்டேன். அவர் பெயரை பதிவு செய்து விட்டு '110 ரியால்' என்று என்னிடம் கேட்டார். நான் அந்த இந்து நண்பரிடம் '110 ரியால் பஸ் டிக்கெட்டுக்கான ரியாலை கொடுங்கள்' என்றேன். அவர் தனது கையில் இருந்து முழு பணத்தையும் என்னிடம் தந்தார். எண்ணிப் பார்த்தால் வெறும் 35 ரியால்தான் இருந்தது. 'என்ன இது? மீதி பணம் எங்கே?' என்றேன். தான் விமான நிலையத்திலிருந்து பேரூந்து நிலையம் வர 50 ரியால் கொடுத்ததாகவும் கொஞ்சம் இந்திய ரூபாய் இருப்பதாகவும் வேறு பணம் இல்லை என்றும் பரிதாபமாக சொன்னார். டிக்கெட் கவுண்டரில் உள்ள சவுதி நாட்டவரோ பணம் இல்லை என்றவுடன் சற்று கோபத்துடன் அடுத்த ஆளை கூப்பிட்டார்.

எனது தகுதிக்கு 10 ரியால் கொடுத்து மற்றவர்களிடமும் வசூல் பண்ணி கொடுக்கலாம் என்ற எண்ணத்தில் அவரை அழைத்துக் கொண்டு நகர ஆரம்பித்தேன். எங்கள் வரிசையில் நின்ற இரண்டு சவுதி நாட்டவர் இதனை கவனித்து விட்டு என்னிடம் 'என்ன பிரச்னை?' என்று கேட்டனர். நான் முழு விபரத்தையும் சொன்னேன். உடனே அந்த இருவரும் தங்கள் பையிலிருந்து 50 ரியாலையும் மற்றவர் 50 ரியாலையும் என்னிடம் கொடுத்து 'போதுமா' என்றனர். தற்போது 135 ரியால் சேர்ந்து விட்டது. நான் போதும்' என்றேன். அதே நபர் மேற்கொண்டு 20 ரியாலை அந்த இந்து நண்பரின் கையில் கொடுத்து 'வழியில் சாப்பிட வைத்துக் கொள்' என்று கொடுத்தார். அந்த இந்து நண்பருக்கு முகத்தில் ஏக மகிழ்ச்சி. அவர்கள் இருவருக்கும் நான் நன்றி சொன்னேன். அந்த இந்து நண்பரையும் நன்றி சொல்ல சொன்னேன். அவரும் அந்த சவுதிகளின் கைகளை பிடித்து நன்றி கூறினார். இது ஒரு சிறிய உதவிதான். ஆனால் மொழி தெரியாமல், சாப்பிடாமல் ஒரு அந்நிய தேசத்தில் அல்லாடிக் கொண்டிருக்கும் அந்த நேரத்தில் இந்த நூறு ரியால் என்பது வள்ளுவர் சொல்வது போல் 'ஞாலத்தின் மாணப் பெரிது' அல்லவா?

காலத்தினாற் செய்த நன்றி சிறிதெனினும்
ஞாலத்தின் மாணப் பெரிது

-திருக்குறள்

விளக்கம் : மிகவும் தேவைப்படும் நேரத்தில் ஒருவருக்கு செய்யப்படும் உதவி சிறிதாக இருந்தாலும், அது உலகத்தை விடப் பெரிதாக மதிக்கப்படும்.

நான் அவர் ஒரு இந்தியர் என்ற காரணத்தினால் உதவ போனேன். ஆனால் அந்த இரண்டு சவுதிகளும் யாரென்றே தெரியாத அந்த இந்து நண்பருக்கு உதவிய மனிதத் தன்மையை நினைத்து நெகிழ்வுற்றேன். இது போல் சவுதியில் ஆங்காங்கு பல நிகழ்வுகள் தினமும் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. உலகம் முழுக்கவும் நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. நமது இந்திய நாட்டில் இந்துத்வாவாதிகளால் தினமும் எங்காவது ஒரு மூலையில் இஸ்லாமியர்கள் கொடுமைபடுத்தப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். அந்த இந்துத்வாவாதிகள் செய்யும் அந்த கொடூரங்கள் என்னை இந்த இந்து நண்பருக்கு உதவி செய்ய தடுத்து விடவில்லை. அந்த இரண்டு சவுதிகளும் டிக்கெட்டுக்கு பணத்தையும் கொடுத்து சாப்பாட்டு செலவுக்கு மேற்கொண்டும் பணத்தை கொடுத்த அந்த மனித நேயத்தை இன்றும் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.

சில நாட்களுக்கு முன்பு பால்தாக்கரேயையும், சிவாஜியையும் தரக்குறைவாக விமரிசித்ததாக கூறி அதனை முஸ்லிம்கள் செய்ததாக வதந்தி பரப்பி கலவரத்தை காவிகள் மும்பையில் அரங்கேற்றினர். சற்றும் சம்பந்தம் இல்லாத ஒரு கணிணி வல்லுனர் காவிகளால் அடித்தே கொல்லப்பட்டார். அந்த நேரத்தில் முஸ்லிம்கள் அதிகம் உள்ள கிராமங்களில் இந்துக்களை யாரும் தாக்கி விடாமல் முஸ்லிம்கள் காவல் காத்தார்களாம். இதனை நெகிழ்வாக ஒரு இந்து நண்பரே பேட்டியாக கொடுத்துள்ளார். இதனைத்தான் குர்ஆன் முஸ்லிம்களுக்கு போதிக்கிறது.

திருக்குர்ஆன் கூறுவதைக் கேளுங்கள்:

'நம்பிக்கை கொண்டோரே! இறைவனுக்குக் கட்டுப்பட்டு நீதிக்கு சாட்சிகளாக ஆகி விடுங்கள். ஒரு சமுதாயத்தின் மீதுள்ள பகை நீங்கள் நீதியாக நடக்காமலிருக்க உங்களைத் தூண்ட வேண்டாம். நீதியாக நடங்கள். அதுவே இறையச்சத்திற்கு நெருக்கமானது. இறைவனை அஞ்சிக் கொள்ளுங்கள். இறைவன் நீங்கள் செய்வதை நன்கு அறிந்தவன்'
-குர்ஆன் 5:8

(இது ஒரு மீள் பதிவு)

நான் ஏன் இணையத்துக்குள் நுழைந்தேன்?

சில வருடங்களுக்கு முன்பு 10 அல்லது 15 நிமிடம் தின மலரில் முக்கிய செய்திகளை படித்து விட்டு வேறு வேலைகளின் பக்கம் சென்று விடுவேன். அப்போது நேசகுமார் என்ற இந்துத்வவாதி இஸ்லாத்தைப் பற்றி இல்லாததையும் பொல்லாததையும் எழுதிக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு பதில் சொல்ல அன்று ஒரு சில இஸ்லாமிய பதிவர்களே இருந்தனர். இஸ்லாத்தின் மீதான தாக்குதலுக்கு நாமும் களத்தில் இறங்கினால் என்ன? என்ற எண்ணம் வரவே எனது ஓய்வு நேரத்தை இந்துத்வாவாதிகளுக்கு பதில் கொடுப்பதற்காக மாற்றிக் கொண்டேன். சில நாட்களுக்குப் பிறகு நேசகுமாரே தனது பக்கத்தில் 'இஸ்லாத்தை குறை காண போய் என்னை சிறுக சிறுக இஸ்லாம் ஆட்கொள்கிறது' என்று தனது தோல்வியை ஒப்புக் கொண்டார். அதன் பிறகு அவர் எழுதுவதையும் விட்டு விட்டார். ஒருகால் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக் கொண்டாரோ என்னவோ தெரியவில்லை.

அதன் பிறகு கால்கரி சிவா, ம்யூஸ், ஜெயராமன், கோவி கண்ணன், டோண்டு ராகவன், என்று ஒரு பட்டாளமே எனக்கு எதிராக கிளம்பியது. தமிழ் மணத்தில் நான் பதிவு போட்டால் மைனஸ் ஓட் குத்த தயாராக காத்திருப்பர். எனது பழைய பதிவுகளை படித்தால் இந்த விபரங்கள் எல்லாம் கிடைக்கும். இது பற்றி நான் அன்று வரைந்த கார்ட்டூனைத்தான் மேலே பார்கிறீர்கள்.

அன்று ஆரம்பித்த பயணம் இன்று வரை தொடர்கிறது. இதுவரை ப்ளாக்கரில் பார்வையாளர்கள் எண்ணிக்கை 867753. பதிவுகளுக்கு வந்த பின்னூட்டங்கள் 16117. இதுவரை நான் எழுதிய பதிவுகள் 2668. ப்ளாக்கரில் எனது ஃபாலோயர்கள் 387.

சென்ற இரண்டு வருடங்களாகத்தான் எழுதிய பதிவுகளை முகநூலிலும் பதிந்து வருகிறேன். தற்போது முக நூலில் 4900 நண்பர்களை பெற்றுள்ளேன். இலக்கை தொடுவதற்கு இன்னும் 100 தான் பாக்கி. பல பதிவுகள் முக நூலில் 1000 ஷேர்களையும் தாண்டி சென்றுள்ளது. இதனால் மேலும் மேலும் எழுத ஆர்வம் ஏற்படுகிறது. இஸ்லாமியர்களுக்கு தமிழகத்தில் அவர்களின் செய்திகள் மாற்றாரையும் அடைய ஊடுக வசதி இல்லாதது பெருங்குறை. அந்த குறையை இணையம் பூர்த்தியாக்குகிறது என்றே சொல்வேன்.

இன்று போல் என்றுமே இணையத்தில் எழுத வாய்ப்பும் வசதிகளும் கிடைத்து பூரண உடல் நலத்துடனும் இருக்க உங்கள் பிரார்த்தனையில் என்னையும் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

எல்லா புகழும் இறைவனுக்கே!

அல்லாஹ் எந்த ஓர் ஆத்மாவுக்கும் அது தாங்கிக் கொள்ள முடியாத அளவு கஷ்டத்தை கொடுப்பதில்லை. அது சம்பாதித்ததின் நன்மை அதற்கே, அது சம்பாதித்த தீமையும் அதற்கே! நம்பிக்கை கொண்டவர்களே!! பிரார்த்தனை செய்யுங்கள்; "எங்கள் இறைவா! நாங்கள் மறந்து போயிருப்பினும், அல்லது நாங்கள் தவறு செய்திருப்பினும் எங்களைக் குற்றம் பிடிக்காதிருப்பாயாக! எங்கள் இறைவா! எங்களுக்கு முன் சென்றோர் மீது சுமத்திய சுமையை போன்று எங்கள் மீது சுமத்தாதிருப்பாயாக! எங்கள் இறைவா! எங்கள் சக்திக்கப்பாற்பட்ட எங்களால் தாங்க முடியாத சுமையை எங்கள் மீது சுமத்தாதிருப்பாயாக! எங்கள் பாவங்களை நீக்கிப் பொறுத்தருள்வாயாக! எங்களை மன்னித்தருள் செய்வாயாக! எங்கள் மீது கருணை புரிவாயாக! நீயே எங்கள் பாதுகாவலன்; ஏக இறைவனை மறுக்கும் கூட்டத்தாரின் மீது நாங்கள் வெற்றியடைய எங்களுக்கு உதவி செய்தருள்வாயாக!" (2:286).

சவுதி ஏர்லைன்ஸில் கிடைத்த மன மகிழ்ச்சிகள்!

நான்கு மாத தாய் தமிழக விடுப்புக்குப் பின் சவுதி வருவதற்காக சென்னை பன்னாட்டு விமான நிலையத்தை அடைந்தேன். இளைய மகனிடம் விமான நிலையத்தில் விடைபெற்றுக் கொண்டு சவுதி அரேபியன் ஏர்லைன்ஸில் சென்று அமர்ந்தேன். எனக்கு பக்கத்து சீட்டில் ஒரு சகோதரர் வந்து அமர்ந்தார். நலம் விசாரிப்புக்குப் பிறகு ஒருவரையொருவர் அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டோம். என்னைப் பற்றி நான் சொல்லும் போது இணையத்தில் 'சுவனப்பிரியன்' என்ற புனைப் பெயரிலும் அவ்வப்போது எழுதி வருகிறேன் என்று சொன்னவுடன் 'அடடே.... நீங்கள் தான் சுவனப்பிரியனா? உங்களை நேரில் சந்தித்து பேச வேண்டும் என்று பல நாட்களாக முயற்சி செய்து வருகிறேன். இறைவன் இன்று உங்களை எனக்கு பக்கத்திலேயே உட்கார வைத்து விட்டான்' என்று தொடர்ந்து பேச ஆரம்பித்தார். நாகூரை சொந்த ஊராகக் கொண்ட சகோதரர் இத்ரீஸ் அவர்கள் என்பதை பிறகுதான் தெரிந்து கொண்டேன். பல முறை இணையத்தின் மூலம் பேசிக் கொண்டாலும் இன்று தான் முதன் முதலாக அவரை நேரில் சந்தித்தேன்.

தனது ஊரான நாகூரில் தற்போது ஏகத்துவ சிந்தனை எந்த அளவு வந்துள்ளது என்பதை விரிவாக எடுத்துச் சொன்னார். தனது மகனின் எதிர்கால படிப்புக்காக சிறந்த கல்லூரியில் இடம் கிடைக்க எந்த அளவு சிரமப்பட்டார் என்பதையும் ஆர்வமுடன் சொல்லிக் கொண்டு வந்தார். ஒட்டு மொத்த தமிழக இஸ்லாமிய சமூகத்தில் படிப்பின் மீது உள்ள ஆர்வத்தை சகோதரர் இத்ரீஸ் அவர்களின் பேச்சு எனக்கு உணர்த்தியது.

இவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே பகல் நேரத் தொழுகையான லுஹரின் நேரம் வரவே இருவரும் தொழுகைக்கு தயாரானோம். பிரயாணத்தில் பகல் நேர மற்றும் மாலை நேர தொழுகைகளை சேர்த்து தொழுது கொள்ள அனுமதி இருப்பதால் இரண்டு தொழுகைகளையும் சேர்த்து தொழுது கொண்டோம்.

ஏர் லங்கா மற்றும் ஏர் இந்தியா விமானங்களில் அருகில் அமர்ந்திருப்பவர்களிடமிருந்து மதுவின் நெடி குடலை பிரட்டும். பலமுறை இந்த அனுபவம் எனக்கு ஏற்பட்டுள்ளது. நமது நாட்டு விமானத்தில் பயணிக்கவே ஆசை அதிகம். ஆனால் மதுவின் பிரச்னையால் நமது நாட்டு விமானங்களை கூடிய வரை தவிர்த்து விடுவேன்.

சவுதி ஏர்லைன்ஸில் ஒரு சிறப்பம்சம் பிராயண பிரார்த்தனையோடு 'அல்லாஹூ அக்பர்... இறைவன் பெரியவன்' என்ற முழக்கத்தோடு விமானத்தை எடுப்பர். அடுத்து நாம் தொழுது கொள்வதற்கு என்றே பிரத்யேகமாக இடத்தையும் ஒதுக்கிக் கொடுத்துள்ளனர். அங்கு விமானத்தின் உள் சகோதரர் ஒருவர் தொழுவதைத்தான் பார்க்கிறோம். இதற்காக ஏற்பாடுகளை செய்து கொடுத்துள்ள சவுதி ஏர்லைன்ஸ் நிர்வாகத்தை பாராட்டுவோம். சவுதி ஏர் லைன்ஸை பின் பற்றி மற்ற விமான சேவை நிறுவனங்களும் தங்கள் விமானத்திலும் மதுவை முற்றாக தவிர்ப்பார்களாக! தொழுவதற்காக பிரத்யேக இடங்களையும் ஏற்படுத்தித் தருவார்களாக!

சவுதி அரேபியா நலமுடன் வந்து சேர்ந்தேன்!

அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்!

ஏக இறைவனின் சாந்தியும் சமாதானமும் நம் அனைவரின் மீதும் உண்டாவதாக!

தாய் தமிழகத்தில் கிட்டத்தட்ட நான்கு மாதங்களை கழித்த பின் இறைவன் அருளால் நலமுடன் சவுதி அரேபியா வந்து சேர்ந்தேன். தொடர்ந்த வேலை காரணமாக முகநூல் பக்கம் வர இயலவில்லை. இனி வேலையை அனுசரித்து அவ்வப்போது இணையத்தின் பக்கம் வருவேன் இறைவன் நாடினால்.

எல்லா புகழும் இறைவனுக்கே!

பிரியத்திற்குரிய எனது தாத்தா நேற்று இறந்து விட்டார்!

எனது தாத்தா நேற்று இறந்து விட்டார்!

சிறு வயதிலிருந்து என் மீதும் எனது சகோதர சகோதரிகளோடும் உறவினர்களோடும், ஊர் மக்களோடும் பாசத்தோடும் அன்போடும் வாழ்ந்து வந்த எனது தாயாரின் தகப்பனார் அதாவது எனது தாத்தா நேற்று இறந்து விட்டார். வயது முதிர்ச்சியினால் சில ஆண்டுகள் நோய் வாய்ப்பட்டிருந்த எனது தாத்தாவை நேற்று இறைவன் அழைத்துக் கொண்டான்.

இரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு சீரியஸாக இருப்பதாக அழைப்பு வந்தது. உடன் தாயாரை நான் பிறந்த வீட்டுக்கு அழைத்துக் கொண்டு சென்றேன். மூச்சு மிக சன்னமாக வந்து கொண்டிருந்தது. துடிப்பும் மிக லேசாக இருந்தது. மருத்துவரை அழைக்கச் சென்றால் தூங்கும் நேரமாததலால் யாரும் வரவில்லை. திரும்பி வந்து பார்த்தால் முற்றிலுமாக மூச்சு நின்றிருந்தது.

இன்னாலில்லாஹி வஇன்னா இலைஹி ராஜிவூன்........

ஒரு உயிர் சன்னம் சன்னமாக பிரிவதை அன்றுதான் உணர்ந்து கொண்டேன். சிறிது நேரத்தில் உடலும் ஜில்லிப்பானது. இறப்பை உறுதி செய்து கொண்டு ஊருக்கும் வெளி நாடுகளுக்கும் தகவல் கொடுத்தோம். மதியம் 4 மணிக்கு தாத்தாவின் உடலை அடக்கம் செய்து விட்டு வந்தோம்.

வாழும் காலங்களில் தனது மனைவியைக் கூட 'வாங்க .... போங்க' என்றுதான் எனது தாத்தா அழைப்பார். பெரும்பாலானவர்கள் தங்கள் மனைவியை 'வாடி... போடி' என்றும் 'வா... போ' என்றும் தான் அழைப்பார்கள். இவ்வாறு பார்த்தே பழக்கப்பட்ட எனக்கு தனது மனைவியை 'வாங்க ... போங்க' என்று மரியாதையோடு அழைத்தது என்னை ஆச்சரியப்படுத்தியது. எனது பாட்டி உடல் நலம் இல்லாமல் படுக்கையில் கிடந்தபோது அவருக்காக இரவு பகல் பாராமல் உழைத்து தேவைப்பட்ட நேரத்தில் மருந்து கொடுப்பது, மல ஜலம் கழிக்க உதவுவது அவரது துணிகளை தானே துவைத்து பொடுவது என்று பல ஆண்டுகள் மனைவிக்காகவே உழைத்தவர் எனது தாத்தா. ஐந்து நேர தொழுகைகளையும் தள்ளாத வயதிலும் பள்ளியில் சென்றே நிறைவேற்றியவர். 10 நாட்களுக்கு முன்பு எங்கள் வீட்டில் படுத்திருக்கும் போது பள்ளியின் பாங்கு சப்தம் காதில் விழுந்தவுடன் குபீரென்று எழுந்து உட்கார்ந்து கொண்டார். 'என்னால் பள்ளிக்கு செல்ல முடியவில்லையே' என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது நான் 'இந்த நிலையில் பள்ளிக்கு செல்ல உங்களுக்கு கடமை இல்லை. உட்கார்ந்தோ படுத்துக் கொண்டோ தொழுது கொள்ளுங்கள்' என்று சொன்னேன்.

ஊர் பள்ளியின் நிர்வாகியாக பல ஆண்டுகள் திறம்பட பணி செய்தார். மலேசியாவில் ஜொஹூர் பாரு என்ற இடத்தில் ஒரு பெரிய பல் பொருள் அங்காடி வைத்து நடத்தி வந்தவர். நான் 10 வயதாக இருக்கும் போது தாத்தாவை அழைக்க நாகப்பட்டினம் சென்றிருக்கிறேன். முன்பெல்லாம் பெரும்பாலானவர்கள் கப்பலில் தான் வருவார்கள். தற்போதுதான் கப்பல் பயணமே அரிதாகி விட்டது.

எனது தாத்தாவின் அறிந்தோ அறியாமலோ செய்த பாவங்களை இறைவன் மன்னித்து அவரை சொர்க்கத்தில் பிரவேசிக்கச் செய்வானாக! எனது தாத்தாவின் நன்மைக்காக நீங்களும் இந்த ரமலானில் பிரார்த்தியுங்கள் நண்பர்களே!

ஒவ்வோர் ஆத்மாவும் மரணத்தைச் சுவைப்பதாகவே இருக்கிறது பரீட்சைக்காக கெடுதியையும், நன்மையையும் கொண்டு நாம் உங்களைச் சோதிக்கிறோம். பின்னர், நம்மிடமே நீங்கள் மீட்கப்படுவீர்கள்.
(சூரத் அல் அன்பியா - 35)

இறைவா!
இவரை மன்னித்து அருள் புரிவாயாக..!
இவரது பிழை பொறுத்து சுகமளிப்பாயாக..!
இவர் செல்லுமிடத்தை மதிப்பு மிக்கதாக ஆக்குவாயாக..!
இவர் புகும் இடத்தை விசாலமாக்கி வைப்பாயாக..!
பனிகட்டி, ஆலங்கட்டி மற்றும் தண்ணீரால் இவரது பாவங்களைக் கழுவி தூய்மைப்படுத்து வாயாக..!
கப்ரின் வேதனையை விட்டும், நரகத்தின் வேதனையை விட்டும் இவரை பாதுகாத்து இவரை சொர்க்கத்தில் புகச்செய்வாயாக...!

தொப்பி போட்டு தொழுங்கள் என்று பாய்மார் சொல்றாங்கோ.....

தொப்பி போட்டு தொழுங்கள் என்று பாய்மார் சொல்றாங்கோ.....

பள்ளி வாசலில் இதற்காக போர்டு கூட வைக்கிறாங்கோ...

நபி சொன்ன ஆதாரம் கேட்டால் தர மாட்டேங்கிறாங்கோ.....

ஆதாரம் கேட்டதுக்கு கண்டபடி கமெண்டில் திட்றாங்கோ.....

இதனால் பயந்து போய் நானும் தொப்பி போட்டுக்கிறோங்கோ....

இது கூட ஒரு வகையில் புதுக் கவிதை தானுங்கோ...

தொப்பி போட்டு தொழுதால் கண்ணியமாக இருக்குமே!

சில நாட்களுக்கு முன் ஃபஜ்ர் (காலை நேர தொழுகை) தொழுகைக்கு சுன்னத் ஜமாத் பள்ளிக்கு தொழச் சென்றேன். அந்த பள்ளியில் சுன்னத் தொழுது கொண்டிருந்தேன். தற்காலிகமாக தொழ வைக்க வந்துள்ள இமாம் எனது அருகில் வந்து அவரும் சுன்னத் தொழுகை தொழுதார். தொழுது முடித்தவுடன் என்னிடம்....

'அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்' என்றார்....

'வஅலைக்கும் சலாம்' என்று பதிலளித்தேன். உடன் அவர் என்னிடம்

'தொப்பி போட்டு ஏன் நீங்கள் தொழுவதில்லை?' என்று கேட்டார்.

'தொப்பி போட்டுத்தான் தொழ வேண்டும் என்று மார்க்க சட்டம் ஏதும் இருக்கிறதா?' என்றேன்.

'அப்படி ஏதும் இல்லை'

'குர்ஆன் ஹதீஸில் இதற்கு ஆதாரம் தர உங்களால் முடியுமா?'

'ஆதாரம் இல்லைதான். ஆனால் பார்க்க கண்ணியமாக இருக்குமே... உலமாக்கள் தொப்பி போடுதல் அவசியம் என்று சொல்கிறார்களே'

'எது கண்ணியம் என்பதை நபிகள் நாயகம் அவர்கள் சொல்ல வேண்டும். உலமாக்கள் சொல்வதெல்லாம் மார்க்கம் ஆகி விடாது. இதே உலமாக்கள்தான் தர்ஹா வணக்கம், கத்தம், கந்தூரி, மௌலூது, சலாதுன் நாரியா என்று மார்க்கம் சொல்லாததை எல்லாம் மார்க்கமாக ஆக்கி வைத்திருந்தனர்.'

'அதெல்லாம் தவறுதான். அதனை சரி என்று நான் சொல்லவில்லையே'

'நீங்கள் குறிப்பிடும் அந்த பெரிய ஆலிம்களிடம் என்றாவது இதெல்லாம் தவறு என்று என்னிடம் கேட்டது போல் கேட்டிருக்கிறீர்களா?'

எனது வரிசையான கேள்விகளால் நிலை குலைந்த அந்த ஆலிம் பதில் என்ன சொல்வது என்று திகைத்தார். அதற்குள் கடமையான தொழுகைக்கான நேரம் வரவே தொழ வைக்க அவர் எழுந்து சென்று விட்டார். நானும் அவரை பின் பற்றி தொழ தயாரானேன்.

இஸ்லாம் சொல்லாத இந்த தொப்பி அணியும் முறையை யார் மார்க்கத்தில் புகுத்தியதோ தெரியவில்லை. யூதர்களுக்கு தொப்பி அணிவது கடமை. பள்ளிக்கு அவர்கள் வரும் போது அவசியம் தொப்பியுடன்தான் இருப்பார்கள். கிருத்தவர்களின் போப் ஆண்டவரும் அவசியம் தொப்பி அணிந்திருப்பர். யூத கிருத்தவ கலாசாரமான இந்த தொப்பி அணியும் முறையை இஸ்லாத்திலும் புகுத்தி 'தொப்பி அவசியம் அணிந்து தொழுங்கள்' என்று சில பள்ளிகளில் போர்டு வைக்கும் நிலைக்கு சென்றுள்ளார்கள். அனைத்து சுன்னத் ஜமாத் பள்ளிகளிலும் ஒரு அட்டைப் பெட்டியில் பிளாஸ்டிக்கால் ஆன தொப்பிகள் வைத்திருப்பர். அதனை வேண்டா வெறுப்பாக சிலர் போட்டுக் கொள்வர். தொழுகையில் நெற்றியை தலையில் வைக்கும் போது அந்த தொப்பியானது பலரது தலையில் இருக்காமல் நழுவி விழுந்து விடுகிறது. அதனை எடுத்து திரும்பவும் போட்டுக் கொள்வார்கள். இது பல முறை நடைபெறும். எதற்கு இந்த வேண்டாத கட்டாய தொப்பி அணியும் முறை? ஹதீஸிலோ குர்ஆனிலோ 'தொப்பி' என்ற வார்த்தையை எங்குமே காண முடியாது. நபிகள் நாயகம் வலியுறுத்தாத ஒரு பழக்கத்தை நாம் எவ்வாறு கட்டாயப்படுத்த முடியும்?

'யூதர்களுக்கு மாறு செய்யுங்கள்' என்று நபிகள் நாயகம் நமக்கு அறிவுறுத்தியிருக்க யூதர்களின் பழக்கமான தொப்பி அணியும் முறையை இனியும் கட்டாயப்படுத்துவது சரியாகுமா? என்று யோசிக்க வேண்டும்.

அரபு நாடுகளில் கடும் பனி, கடும் வெயில், பாலைவனப் புயல் போன்ற வற்றிலிருந்து தங்கள் தலையைக் காத்துக் கொள்ள தொப்பி அணிந்து அதற்கு மேல் துண்டையும் சுற்றி கட்டிக் கொள்வர். அது அரபு நாடுகளுக்கு சரி. அது அரபு கலாசாரம் என்று வேண்டுமானால் சொல்லிக் கொள்ளலாம். அதனையே தமிழகத்திலும் கடை பிடிக்கச் சொல்வது அதனை கட்டாயப்படுத்துவது என்பது மார்க்க அறிவின்மையே ஆகும்.

தற்போது இந்த தொப்பியானது விஜயகாந்த், மு க ஸ்டாலின் போன்றோர் அணிந்து கொண்டு நோன்பு கஞ்சி குடிப்பதற்கும் ஓட்டு அறுவடை செய்வதற்கும் சினிமாவில் முஸ்லிம்களை தீவிரவாதிகளாக சித்தரிப்பதற்கு ஒரு அடையாளமாகவும் தான் பயன்படுகிறது :-)

இன்று எனக்கு பிறந்த நாளாம்!

முக நூல் நண்பர்கள் பலர் எனக்கு இன்று பிறந்த நாள் வாழ்த்து கூறியுள்ளனர். வாழ்த்து கூறிய அனைவருக்கும் எனது நன்றிகள்.

அறிவியல் ரீதியாக நாம் பிறந்த அந்த நாள் என்றுமே திரும்பி வரப் போவதில்லை. எனவே அதனைக் கொண்டாடுவதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை. மேல் நாட்டு மோகத்தால் இது போன்று பிறந்த நாள் கொண்டாடும் பழக்கம் நம்மிடையேயும் தொற்றிக் கொண்டது. இதற்காக பலர் ஆடம்பர விழாக்கள் எடுப்பதும் கடன் வாங்கியாவது விலையுயர்ந்த கேக்குகளை வாங்கி பிறந்த நாள் விழா கொண்டாடுகின்றனர். நான் இன்று வரை எனது பிறந்த நாளை விசேஷமாகக் கொண்டாடியதில்லை. முகநூல் நண்பர்கள் வரிசையாக இன் பாக்ஸில் வாழ்த்து தெரிவித்த போதுதான் எனக்கே ஞாபகம் வந்தது. இது போன்று பிறந்த நாளுக்கு ஆடம்பர செலவுகள் செய்வதை தவிர்த்து அந்த பணத்தை உணவின்றி வாடும் ஏழைகளுக்கு கொடுத்து புண்ணியத்தை தேடிக் கொள்வோமாக!

-----------------------------------------------

இந்த பிறந்த நாளை கொண்டாடுவதில் நபிகள் நாயகத்தையும் நாம் விட்டு வைக்கவில்லை. வருடா வருடம் சிலர் கொண்டாடி வருகின்றனர். நமது அரசுகளும் இதற்கு விடுமுறையும் அளித்துள்ளது. ஆனால் இஸ்லாமிய பார்வையில் இது போன்று பிறந்த நாள் விழா கொண்டாட அனுமதி இல்லை. நபிகள் நாயகம் பிறந்த சவுதி அரேபியால் மீலாது நபிக்கு விடுமுறையோ அல்லது எந்த கொண்டாட்டங்களோ கிடையாது. ஆனால் தமிழகத்தில் சிலர் இன்று வரை இதனை விமரிசையாக கொண்டாடி வருகின்றனர். இந்த பழக்கம் இஸ்லாமியரிடத்தில் எப்படி நுழைக்கப்பட்டது?

நபி அவர்களின் காலத்திலோ அல்லது நபி அவர்களால் சிறந்த சமுதாயம் என போற்றப்பட்ட தோழர்கள் மற்றும் அவர்களுக்கு பின் வந்த ஆட்சியாளர்கள் காலத்திலோ நபி அவர்களின் பிறந்த நாட்கள் கொண்டாடப்பட வில்லை. இஸ்லாத்தின் உண்மையான கொள்கைகளைச் சிதைப்பதற்காக முதன் முதலில் 'ஷியாக்களின் பாத்திமிட்' ஆட்சிக்காலத்தில் தோற்றுவிக்கப்பட்டது தான் இந்த மீலாது விழாக்கள். உண்மையான நம்பிக்கையாளர்களுக்கும் ஷியாக்களின் இந்த நூதன கண்டுபிடிப்புக்கும் எவ்வித சம்பந்தமும் இல்லை.

வரலாற்று ஆசிரியர் இப்னு கல்கான் என்பவர் கூறுகிறார்: -

ஃபாத்திமிட் ஆட்சியாளர்களுக்குப் பிறகு இதை விமர்சையாக முதன் முதலில் கொண்டாடியவர் ஈராக்கில் இர்பில் என்ற பகுதியை கி.பி. ஆறாம் நூற்றாண்டின் இறுதி பகுதியில் அல்லது ஏழாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் ஆட்சி செய்த மன்னர் அல்-முஜஃப்பார் அபூ சயீத் கவ்கபூரி என்பவராவார்.

மற்றொரு ஆய்வாளர் அபூ ஷாமா என்பவர் கூறுகிறார்: -

ஈராக்கின் மோசுல் நகரில் ஷெய்ஹூ உமர் இப்னு முஹம்மது அல்-மலா என்பவர் தான் முதன் முதலில் நபி (ஸல்) அவர்களின் பிறந்த தினத்தைக் கொண்டாடினர். பின்னர் இர்பில் நகரின் ஆட்சியாளர்களும் மற்றவர்களும் அதைப் பின்பற்றினர்.

குர்ஆனிலோ அல்லது நபி மொழிகளிலோ பிறந்த நாள் கொண்டாட அனுமதி இல்லை ஆதலால் இது போன்ற நூதன பழக்கங்களிலிருந்து நம்மை விடுவித்துக் கொள்வோமாக!

நபி வழியில் உடலை அடக்கம் செய்ய மறுத்த நிர்வாகம்!

24-04-2015 அன்று இரவு தஞ்சை மாவட்டம் ராஜகிரியில் உள்ள செக்கடித் தெருவில் சகோதரர் அப்பாஸ் அவர்களின் தாயார் மும்தாஜ் அம்மாள் அவர்கள் சுகவீனம் காரணமாக இறந்து விட்டார். மறுநாள் காலையில் உடலை அடக்கம் செய்ய வேண்டும். இறந்தவர் உயிரோடு இருக்கும் போது 'தன்னை நபி வழியில் அடக்கம் செய்ய வேண்டும்' என்று கேட்டுக் கொண்டுள்ளார். சகோதரர் அப்பாஸ் ஓரிறைக் கொள்கையை (ஏகத்துவம்) ஏற்றுக் கொண்டிருப்பதால் தனது தாயாருக்கு தானே தொழ வைப்பதாக சொல்லியுள்ளார். இதனை ராஜகிரி பெரிய பள்ளி நிர்வாகிகள் ஒத்துக் கொள்ளவில்லை. பள்ளியின் இமாம் தொழ வைத்தால்தான் மையவாடி (கபுர்ஸ்தான்) யில் அடக்கம் செய்ய அனுமதிப்போம் என்பது பள்ளி நிர்வாகிகளின் வாதம்.

தகடு, தாயத்து, மவுலூது, கபுர் வணக்கம், ஃபாத்திஹாக்கள் என்று இணை வைப்பிலும் மூடப்பழக்கத்திலும் மூழ்கி திளைத்துக் கொண்டு அதனை நியாயப்படுத்திக் கொண்டிருக்கும் ஒருவரை பின்பற்றி நான் எப்படி தொழுவது? என்பது சகோ அப்பாஸின் வாதம். எனது தாயாருக்கு கடைசி மரியாதையான பிரார்த்தனை தொழுகையை என்னை தொழ வைக்க அனுமதியுங்கள் என்று அப்பாஸ் அலி பிடிவாதமாக இருக்க பள்ளி நிர்வாகிகளும் அனுமதி தர மாட்டோம் என்று சொல்ல விஷயம் காவல் துறை வரை சென்று விட்டது. பிறகென்ன... ராஜகிரி கடைத் தெரு முழுக்க காவல்துறையினர்தான். கிட்டத்தட்ட 30க்கும் மேற்பட்ட காவலர்கள் பாதுகாப்புக்கு வந்தனர். பிறகு காவல் துறை ஆய்வாளர், அரசு அதிகாரிகள் முன்னிலையில் பள்ளி அலுவலகத்தில் அமைதி பேச்சு வார்த்தை நடைபெற்றது. இரண்டு பக்கத்திலும் ஐந்து ஐந்து பேராக அமர்ந்து காரசாரமான பேச்சு வார்த்தை நடைபெற்றது.

இதற்கிடையில் நேரமாகிக் கொண்டே செல்வதால் சகோ அப்பாஸ் அவர்களின் வீட்டில் எல்லோரும் குழுமி தொழுகை நடத்த தயாரானோம். இறந்து போன தனது தாயார் யாருக்கும் கடன் பாக்கி வைத்திருந்தால் அதற்கு தான் பொறுப்பேற்பதாக சகோ அப்பாஸ் பொறுப்பேற்றுக் கொண்டார். பிறகு தனது தாயாருக்காக பிரார்த்தனை தொழுகையை சகோதரர் அப்பாஸ் அவர்களே நடத்தினார். அதிக எண்ணிக்கையில் மக்கள் தொழுகையில் கலந்து கொண்டனர். தொழுகை முடிந்தவுடன் இறந்த உடலை எடுத்துக் கொண்டு அடக்கம் செய்ய மையவாடியை நோக்கி பயணித்தோம். மையவாடிக்கருகில் உடலை கொண்டு வந்தவுடன் 'பேச்சு வார்த்தை முடியவில்லை. அதற்குள் உடலை ஏன் கொண்டு வந்தீர்கள்' என்று காவல் துறை ஆட்சேபணை தெரிவிக்கவே அனைவரும் உடலை எடுத்துக் கொண்டு ராஜகிரி மெயின் ரோட்டுக்கு சென்று சாலை மறியலில் ஈடுபட்டனர். 10 நிமிடத்துக்கு போக்குவரத்து தடைபட்டது. உடன் காவல் துறையினர் குறுக்கிட்டு 'உடலை அடக்க நாங்கள் ஏற்பாடு செய்கிறோம். தயவு செய்து போக்குவரத்துக்கு இடைஞ்சல் செய்யாதீர்கள்' என்று கேட்டுக் கொண்டதற்கினங்க உடலை ஓரமாக வைத்து போக்குவத்துக்கு வழி விட்டனர்.

இதன்பின் ஒரு மணி நேர பேச்சு வார்த்தைக்குப் பிறகு 'மூன்று மாதத்துக்குள் அடக்கத் தளம் உங்களுக்கு தனியாக ஒதுக்கித் தருகிறோம்' என்ற உத்தரவாதத்தின் பேரில் உடலை அடக்க பள்ளி நிர்வாகம் அனுமதி தந்தது. அடக்கத்தளத்தின் பூட்டும் திறக்கப்பட்டது. அதன் பிறகு ஒரு மணி நேரத்தில் குழி வெட்டி முடிக்கப்பட்டு சகோ அப்பாஸ் விரும்பியபடி நபி வழியில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது. அங்கு நின்ற அனைவரும் அவரின் தாயாருக்காக இறைவனிடம் பிரார்த்தித்தவர்களாக களைந்து சென்றோம்.

பள்ளி நிர்வாகிகளுக்கு சில அறிவுரைகள்...

வட்டி வாங்கி வாழ்வை ஓட்டுபவன், விபசாரம் செய்பவன், பள்ளி வாசல் சொத்தை திருடி தின்பவன், பங்காளிக்கு துரோகம் செய்பவன், சாராயம் குடிப்பவன் என்று இவர்களை அடக்கம் பண்ணுவதற்கு உங்கள் நிர்வாகம் எந்த தடையும் விதிப்பதில்லை. ஆனால் நபி அவர்களும் குர்ஆனும் காட்டித் தந்த வழியில் ஒருவன் வாழ முயற்சித்தால் அவர்களுக்கு உங்களால் முடிந்த தொல்லைகளை தருகிறீர்கள். தாயை இழந்து ஏற்கெனவே சோகத்தில் இருக்கும் ஒரு நம்பிக்கையாளனை மேலும் மன உளைச்சலைக் கொடுத்து சந்தோஷப்படுகிறீர்கள். இறைவனுக்கு பயந்து கொள்ளுங்கள். ஒரு நரம்பை இறைவன் பிடித்து இழுத்தான் என்றால் உங்கள் கதி அதோ கதி தான். இறைவனின் கோபம் மிகக் கடுமையானது. சிறிதாவது மார்க்கத்தை விளங்க முயற்சி செய்யுங்கள். இறைவன் நம் அனைவருக்கும் நேர் வழி காட்டுவானாக!

என்னை மிகவும் சங்கடப்பட வைத்த ஒரு நிகழ்வு! :-(

என்னை மிகவும் சங்கடப்பட வைத்த ஒரு நிகழ்வு!

ஒரு குடும்பத்திலேயே பல பிரிவுகளை பல பிரச்னைகளை நாம் அன்றாடம் பார்த்து வருகிறோம். மொழி, இனம், கலாசாரம் எல்லாம் முற்றிலும் மாறுபட்ட இந்திய, பாகிஸ்தான், பங்களாதேசத்து நபர்கள் ஒரே அறையில் ஒன்றாக சமைத்து சாப்பிட்டு பல ஆண்டுகள் குடும்பம் போல சகோதர வாஞ்சையோடு வாழ்ந்து வருவதை வளைகுடா நாடுகளில் சர்வ சாதாரணமாக பார்க்கலாம். பிரச்னையில்லாமல் சென்று கொண்டிருந்தாலும் எப்போதாவது சண்டைகள் வருவதும் உண்டு.

எனது கம்பெனி ஆட்களில் அவ்வாறு சண்டைகள், பிரச்னைகள் என்று ஏதாவது ஏற்பட்டால் அலுவலகத்துக்கு எங்களுடைய பாஸ் வரவழைத்து அவர்களை கண்டித்து அனுப்புவது வழக்கம். மொழிப் பிரச்னை வந்து விடக் கூடாது என்பதற்காக இந்த பஞ்சாயத்துகளில் நான் அவசியம் இருப்பேன். :-)

அவ்வாறு சில நாட்களுக்கு முன்பு ஒரு விசித்திரமான வழக்கொன்று சபைக்கு வந்தது. :-) பங்களாதேசத்தைச் சேர்ந்த ஜியாவுதீனுக்கும் நம் இந்தியாவின் உத்தரபிரதேச மாநிலத்தைச் சேர்ந்த உஸ்மான் அலிக்கும் அடிதடி தகராறு. இதற்கான பஞ்சாயத்துக்காக அந்த இருவரையும் அலுவலகத்தக்கு அழைத்திருந்தார் எங்கள் பாஸ். நான் உட்பட நால்வரும் பாஸின் அலுவலகத்தில் அமர்ந்தோம். பஞ்சாயத்து தொடங்கியது. வந்தவர்களுக்கு அரபி சரியாக தெரியாததால் என்னைப் பார்த்து பாஸ் கேட்டார்....

'நஜீர்.... என்ன பிரச்னை என்று இவர்களிடம் கேள்'

'என்னப்பா உங்க ரெண்டு பேருக்கும் பிரச்னை?' ஹிந்தியில் அவர்களிடம் கேட்டேன்.

பங்களாதேஷியான ஜியா சொல்ல ஆரம்பித்தான்... 'நஜீர் பாய்! நானும் இன்னும் மூன்று பேரும் மதிய உணவு சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தோம். அந்த நேரம் உஸ்மான் அலி அறைக்குள் நுழைந்தான். நுழைந்தவுடன் வேகமாக சப்தத்தோடு காற்றை பிரிய விட்டான். சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது இது போல் செய்தால் கொசியாக சாப்பிட முடியுமா? எனவே எனக்கு கோபம் அதிகமாகவே எழுந்து அவனை அடித்து விட்டேன்'

இதைக் கேட்டவுடன் எனக்கு சிரிப்பு வந்து விட்டது. சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு 'இதற்காக அவனை அடிப்பதா?' என்று கேட்டேன்.

'இது முதல் முறை அல்ல. சிரிப்பு காட்டுவதற்காக வேண்டுமென்றே வரவழைத்து செய்தால் மனிதனுக்கு கோபம் வருமா? வராதா?' என்றான் ஜியா.

நான் சிரித்ததை கவனித்த பாஸ் 'ஏன் சிரிக்கிறே.... என்ன நடந்தது. விபரமாக சொல்' என்றார்.

அரபியில் இதற்கு என்ன வார்த்தை என்பதும் தெரியவில்லை. யோசித்து "சாப்பிட்ட உஸ்மானுக்கு கேஸ் பிரச்னை. அதனால் எழுந்தது இந்த சண்டை' என்று ஒருவாறாக சமாளித்து அனைத்தையும் அரபியில் சொல்லி முடித்தேன். இதை பொறுமையாக கேட்ட எனது பாஸ் சப்தமிட்டு சிரிக்க ஆரம்பித்து விட்டார். நாங்களும் சேர்ந்து சிரித்து விட்டோம். சிறிது நேரத்திற்கு பிறகு பாஸ் உஸ்மானை பார்த்து பேச ஆரம்பித்தார்...

'உஸ்மான்! நாம் எல்லாம் முஸ்லிம்கள். ஒரு இஸ்லாமியனுக்கு நாணம் மிக மிக அவசியம். வெட்கம் என்பது இறை நம்பிக்கையின் ஒரு பகுதி என்று நமது நபி கூறியது உனக்கு தெரியாதா? சிரிப்பு காட்டுவதற்கு எத்தனையோ விஷயங்கள் இருக்கிறது. சாப்பிடும் போது இவ்வாறு நீ செய்தது தவறு. ஒத்துக் கொள்கிறாயா?'

'ஆம். நான் செய்தது தவறுதான்'

உடன் ஜியாவை நோக்கிய பாஸ்...

'இதோ பார் ஜியா! அவன் என்னதான் தவறு செய்திருந்தாலும் அவனை அடித்தது பெரும் தவறு. நான் எதற்கு இருக்கிறேன். என்னிடம் அந்த விஷயத்தை கொண்டு வராமல் அடித்தது பெரும் தவறு. நீ அடித்ததில் தவறுதலாக எங்கும் பட்டு அவனது உயிர் போனால் அதற்கு யார் பொறுப்பு?'

'தவறுதான் சார். இனி அவ்வாறு நான் செய்ய மாட்டேன்' - ஜியா

'உஸ்மான்! அடித்ததற்காக பணம் ஏதும் வேண்டுமா?' என்று பாஸ் உஸ்மானைப் பார்த்து கேட்டார். ஏனெனில் இவ்வாறு முதலில் யார் அடிக்கிறாரோ அவர் அடி வாங்கியவருக்கு தனது சம்பளத்தின் பாதியைக் கொடுக்க வேண்டும் என்பது கம்பெனி சட்டம்.

'எனக்கு பணம் வேண்டாம்! தவறு என்னிடமும் இருக்கிறது' - உஸ்மான்

'சரி! அப்படி என்றால் இரண்டு பேரும் மன்னிப்பு கேட்டுக் கொண்டு கை கொடுத்துக் கொள்ளுங்கள்' - பாஸ்

பாஸின் கட்டளைக்கு இணங்க இரண்டு பேரும் கை கொடுத்துக் கொண்டு சிரித்தனர்.

'உஸ்மான் இனி உனக்கு ஏதும் வயிற்று பிரச்னை என்றால் கழிவறை பக்கம் சென்று விட வேண்டும். புரிகிறதா?' என்று பாஸ் சொன்னவுடன் எல்லோரும் சிரித்து விட்டோம். அன்றைய வழக்காடு மன்றம் ஒரு வழியாக முடிவுக்கு வந்தது. எல்லோரையும் சிரிக்க வைக்கிறேன் என்று பலரை சங்கடத்துக்கு உள்ளாக்கும் நபர்கள் இந்த பதிவை படித்த பிறகாவது தங்களை சரி செய்து கொள்வார்களாக!

--------------------------------------------

"இறைநம்பிக்கை என்பது அறுபதுக்கும் மேற்பட்ட கிளைகளாக உள்ளது. வெட்கம் அந்த இறை நம்பிக்கையின் ஒரு கிளையாகும்" என்று நபிகள் நாயகம் அவர்கள் கூறினார்கள்" என நபித் தோழர் அபூ ஹுரைரா அறிவித்தார்.

- ஆதார நூல்: ஸஹீஹூல் புஹாரி 9.

சவுதி அரேபியாவில் உங்களுக்கு என்னதான் வேலை? :-)

ஹானஸ்ட் மேன்!

//சுவனப்பிரியன்!

என்னது குரான் தருகிறதா? நீர் சவுதி அரேபியாவில் software engineer போன்று ஏதாகிலும் வேலை செய்கிறீரா? அல்லது இங்கிருந்து மத பிரச்சாரம் செய்ய அங்கு சென்றீரா? என் ஒரு உறவினர் கூட சாப்ட்வேர் engineer தான் . ஆனால் போன் செய்ய கூட டைம் இல்லை என்று கூறுகிறார். காரணம் கேட்டால் வேலைப்பளு என்கிறார் நீரோ சதா சர்வ காலமும் இங்கே பதில் (=மறுமொழி) எழுதுவதோடு வேறு சில இணையதளங்களிலும் எழுதுகிறீர். உங்களுக்கு என்னதான் அங்கே (சௌதி அரேபியாவில்) வேலை.?//

எனது கம்பெனி மரம் சம்பந்தப்பட்ட பொருட்களை சைனா, மலேசியா, இத்தாலி போன்ற நாடுகளிலிருந்து இறக்குமதி செய்து சவுதி முழுக்க விற்பனை செய்கிறது. சவுதியிலும் பல மர பொருட்களை மொத்தமாக வாங்கி கடைகளுக்கு சப்ளை செய்கிறது. சொந்தமாக நான்கு பெரும் ஷோ ரூம்கள் எனது கம்பெனிக்கு உள்ளது. அந்த ஷோ ரூம்களின் வரவு செலவுகளை கணிணியில் ஏற்றி விட வேண்டும். பிறகு சம்பள நாட்களில் அனைவருக்கும் ஓவர் டைம், விடுப்பு கணக்கு பார்த்து அதனை சரி செய்ய வேண்டும். வருட முடிவில் ஷோ ரூம்களில் கணக்கெடுப்பு எடுத்து ஏதும் பொருட்கள் குறைகிறதா என்பதை சரி பார்க்க வேண்டும். ஷோ ரூம்களில் வேலை பார்பவர்கள் தனது நாட்டுக்கு விடுப்பில் சென்றால் மற்றொருவருக்கு பொருப்பை கொடுக்க பொருட்களை சரி பார்ப்பது. அவர்களிடம் பொருப்பை ஒப்படைப்பது. சில நேரங்களில் இந்தியா, பாகிஸ்தான், பங்களாதேஷ் நாட்டு பணியாளர்கள் சண்டை போட்டாலோ அடி தடியில் இறங்கினாலோ அவர்களை அழைத்து அன்பாக பேசி சில நேரம் கண்டித்து சமாதானம் செய்விப்பது. :-) சைனா, இத்தாலி போன்ற நாடுகளிலிருந்து வரும் கம்பெனி அதிகாரிகளுக்கும் எனது முதலாளிக்கும் மொழி பெயர்பாளனாக சில நேரங்களில் அமர்வது. இதுதான் எனது வேலை.

வருட கடைசியிலும், சேல்ஸ் மேன்கள் விடுப்பில் செல்லும் போதும் எனக்கு சற்று வேலை பளு அதிகமாகும். அது போன்ற நேரங்களில் நான் இணையத்தின் பக்கம் வருவதில்லை. மற்ற நாட்களில் எனது வேலை நேரமான 8 மணி நேரத்தில் 2 மணி நேரத்தில் எனது அன்றாட வேலைகளை முடித்து விடுவேன்.

எனது அலுவலகமும் எனது தங்கும் இடமும் அருகருகே அமைந்துள்ளது. குடும்பம் தமிழகத்தில் இருக்கிறது. நான் மட்டும் தனியாக இங்கு உள்ளேன். வருடம் ஒரு முறை தமிழகம் சென்று விடுவேன். ஒரு நாளைக்கு 24 மணி நேரத்தில் 2 மணி நேரம் அலுவலக வேலை. 8 மணி நேரம் தூங்கி விடுவேன். சாப்பாடு, குளியல், வீட்டுக்கு தொலைபேசி என்று எடுத்துக் கொண்டால் அதற்கு 2 மணி நேரம். இறைவனை தொழுவதற்கு ஒரு நாளில் மொத்தம் ஒரு மணி நேரம். அனைத்தையும் கூட்டினால் 13 மணி நேரம் வரும். 24 ல் 13 ஐ கழித்தால் மீதி வருவது 11 மணி நேரம். 24 மணி நேரமும் கம்பெனி செலவில் இணைய இணைப்பு கொடுத்துள்ளனர். வியாழன் அரை நாள் விடுமுறையும் வெள்ளி முழுநாள் விடுமுறையும் கொடுக்கிறார்கள்.

ஒரு நாளைக்கு 11 மணி நேரம் ஓய்வாக கிடைத்தால் நான் என்ன சார் செய்வேன்? :-)

இவ்வாறு அதிகம் ஓய்வு கிடைத்தால் பலர் அதிக நேரம் தூங்குவர். நண்பர்களோடு அரட்டை அடிப்பர். ஊர் சுற்றுவர். சீட்டு விளையாடுவர். சிலர் தினம் இரண்டு சினிமாக்களை பார்பர். அல்லது சாட்டிங்கில் தேவையில்லாமல் கடலை போட்டுக் கொண்டிருப்பர். அல்லது வீடியோ கேம் விளையாடிக் கொண்டிருப்பர்.

ஆனால் நான் எனது ஓய்வு நேரத்தை இறைவனைப் பற்றிய தேடலில் செலவழிக்கிறேன். அந்த தேடலில் கிடைக்கும் அனுபவங்களை பதிவுகளாக பகிர்கிறேன். அதனை ஏன் பொதுவில் அதுவும் இந்துத்வா தளத்தில் பகிர்கிறீர்கள் என்று கேட்கலாம். குர்ஆன் கூறுகிறது.

'தர்மம், நன்மையான காரியம், மக்களிடையே நல்லிணக்கம் ஏற்படுத்துதல் ஆகியவற்றை ஏவியதைத் தவிர அவர்களின் பெரும்பாலான பேச்சுக்களில் எந்த நன்மையும் இல்லை. இறைவனின் திருப்தியை நாடி இவற்றைச் செய்வோருக்கு மகத்தான கூலியை வழங்குவோம்.'
-குர்ஆன் 4:114

நாளை இறப்புக்குப் பின் மறுமை நாளில் இறைவன் முன்னால் 'இறைவா! எல்லா உண்மைகளையும் தெரிந்த சுவனப்பிரியன் எதையும் என்னிடம் சொல்லாமல் மறைத்து விட்டார். எனவே என்னை மட்டும் தண்டிக்காமல் சுவனப்பிரியனையும் சேர்த்து தண்டிப்பாயாக' என்று யாரேனும் என் மீது வழக்கு தொடர்ந்தால் நான் என்ன சார் பண்ணுவேன்! அதிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ளவே கை வலிக்க தமிழில் டைப் செய்து கொண்டிருக்கிறேன்.

இது ஒரு பொது நலம் கலந்த சுய நலம் என்றால் மிகையாகாது. :-)

எனது வாழ்வின் மறக்க முடியாத பள்ளி வாசல்!

ஒவ்வொருவருக்கும் வாழ்வில் மறக்க முடியாத இடங்கள் என்று சில இருக்கும். அந்த வகையில் எனது வாழ்விலும் மறக்க முடியாத இடத்தை இந்த பள்ளி வாசல் பெற்றுள்ளது. எனது அலுவலகத்துக்கு பின்புறம் இந்த பள்ளி அமைந்துள்ளது. வாழ்நாளில் அதிக நாட்களை இந்த பள்ளியில் செலவழித்துள்ளேன். தமிழகத்தில் எங்கள் வீட்டுக்கு அருகில் உள்ள பள்ளியை தவிர்த்து அதிகம் தொழுதுள்ளது இந்த பள்ளியாகத்தான் இருக்கும்.

சில நேரங்களில் வேலை அதிகமாகி விட்டால் கூட்டு தொழுகைக்கு சற்று தாமதமாக சென்று விடுவதுண்டு. அது போன்ற நேரங்களில் கூட்டு தொழுகையானது முடிந்து விடும். எனவே பின்னால் தாமதமாக வந்தவர்கள் அவர்களுக்குள் ஒரு தலைவரை ஏற்படுத்திக் கொண்டு தொழுவது வழக்கம். தனியாக தொழுவதை விட இவ்வாறு கூட்டாக தொழுவது பல மடங்கு நன்மை பயக்கும் என்று நபிகள் நாயகம் கட்டளையிட்டுள்ளதால் பெரும்பாலானவர்கள் சேர்ந்து தொழுவதையே விரும்புவர். ஒவ்வொரு தொழுகைக்கு பிறகும் இவ்வாறு தாமதமாக வந்தவர்கள் பல முறை கூட்டாக நின்று தொழுவதை சவுதியின் ஒவ்வொரு பள்ளி வாசலிலும் தினமும் பார்கலாம்.

அந்த வகையில் நேரம் கழித்து செல்லும் போது தொழுகைக்கு வருபவர்களில் பலர் என்னை கை காட்டி தொழ வைக்க சொல்வர். சில நேரங்களில் மறுத்தாலும் பல நேரங்களில் கட்டாயப்படுத்தி நிறுத்த வைக்கப்படுவேன். இவ்வாறு கிட்டதட்ட நூறு தடவைக்கு மேல் நான் இந்த பள்ளியில் தொழ வைத்திருப்பேன். என்னை பின் பற்றி சவுதி, எகிப்து, பாகிஸ்தான், பங்களாதேஷ், சூடான், ஏமன் போன்ற நாட்டைச் செர்ந்த முஸ்லிம்கள் தொழுதுள்ளனர். நான் யார்? நான் எந்த மொழி? எந்த நாட்டைச் சேர்ந்தவன்? எனது நிறம் என்ன? எந்த குலத்தைச் சேர்ந்தவன்? என்றெல்லாம் அந்த மக்கள் பார்கவில்லை. நான் ஒரு முஸ்லிம் என்றுதான் பார்கிறார்கள். நான் புரோகித படிப்பு படித்துள்ளேனா? நான் புரோகிதனா? புரோகிதன்தானே தொழ வைக்க வேண்டும்? என்று அந்த மக்கள் என்னை தடுத்து நிறுத்தவில்லை. இஸ்லாம் எங்களுக்கு கொடுத்த மிகப் பெரிய பாக்கியங்களில் இந்த கூட்டுத் தொழுகையும் ஒன்று. இந்த கூட்டு தொழுகைதான் இனவெறி, மொழி வெறி, நிற வெறியை முஸ்லிம்களிடத்தில் ஒழித்துள்ளது என்றால் மிகையாகாது.

10 வருடத்துக்கு முன்பு நான் தமிழகம் சென்றிருந்த போது எங்கள் ஊரில் உள்ள பள்ளியில் தொழுகைக்கு சற்று தாமதமாக சென்றேன். நான் படித்த பள்ளிக் கூடத்துக்கு அருகில் உள்ள பள்ளி வாசல் அது. என்னைப் போலவே மூன்று பேர் தாமதமாக தொழுகைக்கு வந்தனர். நாங்கள் மூன்று பேரும் சேர்ந்து கூட்டாக தொழுக ஆரம்பித்தோம். சிறிது நேரம் கழித்து இன்னும் மூன்று பேர் வரவே அவர்களும் எங்களோடு சேர்ந்து கொண்டார்கள். தொழுகை முடிந்தவுடன் பள்ளியின் இமாம்(தலைவர்) கோபத்தோடு என்னை நோக்கி...

'இரண்டாவது ஜமாத்(கூட்டு தொழுகை) வைப்பது ஹனபி மத்ஹபின்(சாதி) படி தடை செய்யப்பட்டது. இது தெரியாதா உங்களுக்கு?'

'நான் ஹனபியை பின்பற்றவில்லை. நான் பின் பற்றுவது நபிகள் நாயகத்தை'

'என்ன இப்படி பேசுகிறீர்கள்? லால் பேட்டை மதரஸாவிலிருந்து இரண்டாவது ஜமாத் வைப்பது தடுக்கப்பட்டுள்ளது என்ற அறிக்கை வந்துள்ளது. அதன் காப்பி என்னிடம் உள்ளது'

'லால் பேட்டை மதரஸாவின் கருத்தை எல்லாம் நான் பொருட்படுத்துவதே இல்லை. நான் பின் பற்றுவது குர்ஆனையும், நபி மொழிகளையும். அதில் இரண்டாவதாக கூட்டாக தொழுவது தடை செய்யப்பட்டுள்ளதா? பல மடங்கு நன்மை என்றல்லவா வருகிறது?'

வாக்கு வாதம் முற்றவே அங்கு தொழுகைக்கு வந்தவர்கள் எல்லாம் எங்களை சுற்றி நின்று வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தனர்.

'அப்போ லால்பேட்டை மதரஸா கருத்தை ஓரத்தில் வைக்கச் சொல்கிறீர்களா?'

'நான் நபிகள் நாயகத்தின் வழிமுறையை சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறேன். நீங்கள் லால் பேட்டை அறிக்கையைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். உங்களுக்கு எது முக்கியம்?

'எனக்கு லால்பேட்டை மதரஸா அறிஞர்களின் கருத்துதான் முக்கியம். அதன்படிதான் இந்த பள்ளி இயங்குகிறது'

'நபிகள் நாயகத்தை விட லால் பேட்டை மதரஸாவின் அறிக்கைதான் உங்களுக்கு முக்கியம் என்றால் அதனை தூக்கி குப்பையில் வீசுங்கள்''

'நான் ஏன் வீச வேண்டும். உங்கள் கொள்கையை தூக்கி குப்பை தொட்டியில்..........' என்று சொன்னவர் சட்டென்று நிறுத்திக் கொண்டார். கோபத்தில் நபிகள் நாயகத்தை அல்லவா சொல்கிறோம் என்ற நினைப்பு வரவே 'எல்லாம் இந்த 10 வருடமாகத்தான் குளறுபடிகளே! யாரெல்லாம் மார்க்கம் பேசுவது என்று வரைமுறையே இல்லாமல் போய் விட்டது' என்றார் கோபமாக.

குரல் இருவருக்கும் உயர்ந்து வருவதைப் பார்த்து தொழ வந்தவர்கள் இரண்டு பேரையும் சமாதானப்படுத்தி அனுப்பி வைத்தனர்.

எனது மாமனாரிடம் சென்று அந்த இமாம் 'மருமகப் பிள்ளையை கண்டித்து வையுங்கள். எல்லோர் முன்னாடியும் என்னோடு சண்டைக்கு வந்து விட்டார். என்னை அவமானப்படுத்தி விட்டார்' என்று குறை பட்டுக் கொண்டுள்ளார்.

'அவர்கிட்டே மார்க்க விஷயமா என்னால எதுவும் பேச முடியாது. நான் ஒரு கேள்வி கேட்டா திருப்பி 10 கேள்வி என்கிட்டே கேட்கிறார். எனக்கு பதில் சொல்லவும் தெரியல. அவரு 2 மாதம் அல்லது 3 மாதம் இருந்து விட்டு சவுதி சென்று விடுவார். அவரிடம் பிரச்னை வைத்துக் கொள்ளாதீர்கள்.' என்று ஆலோசனை வழங்கி உள்ளார்.

'மருமகப் பிள்ளையை விட்டுக் கொடுத்துக்க மாட்டீங்களே' என்று கலாய்த்துக் கொண்டாராம் அந்த இமாம். :-). இந்த செய்தி என் மனைவி மூலமாக என்னிடம் வந்தது. :-)

அந்த இமாமுக்கும் தெரியும் இவ்வாறு கூட்டாக தொழ வைப்பதுதான் சிறந்தது என்று. ஏன் தடுக்கிறார் என்றால் இவ்வாறு எல்லோரும் தொழ வைக்க ஆரம்பித்தால் அவருக்கு மதிப்பில்லாமல் போய் விடும். அவருக்கு வேலை போய் விடும். இதன் காரணமாகத்தான் அவர் இரண்டாவதாக நடத்தப்படும் கூட்டுத் தொழுகைகளை தடுக்க முயற்சிக்கிறார். இஸ்லாமிய சட்டங்களைப் பொருத்த வரை புரோகிதத்துக்கு இடமே இல்லை. நன்கு ஓதத் தெரிந்த இஸ்லாமிய சட்டங்களை ஓரளவு தெரிந்த யாருமே தொழ வைக்கலாம். மதரஸா சென்று ஆலிம் பட்டம் வாங்கியவர்தான் தொழ வைக்க வேண்டும் என்ற எந்த சட்டமும் இல்லை. சொல்லப் பொனால் உலகமெங்கும் புரோகிதத்தை ஒழிக்க வந்ததுதான் இஸ்லாம் என்றால் மிகையாகாது.

என்னை தடுத்த அந்த மார்க்க அறிஞரின் மேல் கோபம் வரவில்லை. பரிதாபமே ஏற்பட்டது. அற்ப உலக சுகத்துக்காக நபியின் ஒரு நடைமுறையை தடை செய்து நாளை மறுமையில் இறைவனின் முன்னால் குற்றவாளியாக்கப்பட்டு தண்டிக்கப்படுவாரே என்ற வருத்தமும் ஏற்பட்டது.

நான் தொழ வைத்தால் எந்த எதிர்பும் சொல்லாமல் பார்த்துக் கொண்டு சென்ற மதினா பல்கலைக் கழகத்தில் படித்து பட்டம் வாங்கிய அந்த சவுதி இமாமையும், கூட்டுத் தொழுகையை தடுத்த எங்கள் ஊர் இமாமையும் ஒப்பிட்டு பார்த்தேன். மறுமையில் எங்கள் ஊர் இமாமின் இழிந்த நிலைக்காக வருத்தப்பட்டு அவருக்கு நேர் வழி கிடைக்கட்டும் என்று பிரார்தித்தேன்.

அந்நிய நாடான சவுதியில் 100 தடவைக்கு மேல் தொழ வைத்த பொது வராத எதிர்ப்பு சொந்த மண்ணில் ஒரு முறை தொழுததற்காக பிரச்னையானது. ஆனால் தற்போது நிலைமை நிறைய மாறியுள்ளது. அடி மேல் அடி வைத்தால் அம்மியும் நகரும் என்பது போல இன்று தனியாக கூட்டு தொழுகை நடத்தினால் யாரும் தடுப்பதில்லை. அது நபிகள் நாயகத்தால் வலியுறுத்தப்பட்ட ஒரு நிகழ்வு என்பதை மக்களும் விளங்கிக் கொண்டனர். மார்க்க அறிஞர்களும் வேறு வழியின்றி எதிர்ப்பை குறைத்துக் கொண்டனர். அதே போல் தொப்பி போடாமல் பள்ளிக்கு வந்தால் முன்பெல்லாம் தடுத்து நிறுத்தப்படுவர். தற்போது அந்த கட்டுப்பாடுகளெல்லாம் உடைத்தெறியப்பட்டுள்ளது.

எல்லா புகழும் இறைவனுக்கே!

சுவனப்பிரியன் கணிணிப் பிரியனாக மாறிய வரலாறு!

நான் படித்தது என்னவோ 12 ஆம் வகுப்பு வரை தான். 12(ப்ளஸ் டூ) பாஸ் பண்ணியவுடன் பாஸ் போர்ட் எடுத்து சேல்ஸ் மேன் வேலைக்காக சவுதி வந்து விட்டேன். இங்கு வந்து 7 அல்லது எட்டு வருடங்கள் சேல்ஸ் மேனாகவே பிழைப்பு ஓடிக் கொண்டிருந்தது. எங்கள் கம்பெனியில் அலுவலக வேலை அனைத்தும் எகிப்தியர்கள் கையில் இருந்தது. எகிப்தியர்கள் பொதுவாகவே தங்களை அறிவில் சிறந்தவர்கள் என்று எப்போதும் எண்ணிக் கொள்வர். (நம் ஊர் பார்பனர்களைப் போல) நம் ஊர் பார்பனர்களும் எகிப்திலிருந்து நம் நாட்டுக்கு புலம் பெயர்ந்ததாகத்தான் ஆய்வுகளும் சொல்கிறது. பேசும் ஸ்டைல், அலுவலக வேலைகளை மாத்திரமே குறி வைப்பது, நிறைய படிப்பது, நிறம், முக அமைப்பு என்று ஏறத்தாழ நம் ஊர் பார்பனர்களை பார்பது போலவே இருக்கும். மோசே காலத்தில் எகிப்தியர்கள் மாட்டை கடவுளாக வணங்கி வந்தனர் என்று குர்ஆனும் கூறுகிறது. நம் நாட்டு பார்பனர்களுக்கும் மாட்டை தெய்வமாக பூஜிக்கும் வழக்கம் இன்றும் உள்ளதை நாம் காண்கிறோம். பழைய பதிவர் டோண்டு ராகவன் கூட தாங்கள் யூதர்களின் ஒரு பிரிவு என்று சொல்லி பதிவுகளே எழுதியுள்ளார்.

எனது பாஸ் ஏதும் ஒரு வேலையை அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் எகிப்தியர்களிடம் கொடுத்தால் அவரிடம் வாக்கு வாதம் செய்வது, தேவையில்லாமல் வேலையை தள்ளி போடுவது என்று சில பிரச்னைகள் அவ்வப்போது வரும். எனது பாஸூக்கும் இந்த எகிப்தியர்களைக் கண்டாலே பிடிக்காது. இவர்களை அனுப்பி விட்டு சூடான் அல்லது இந்திய ஆட்களை அலுவலகத்தில் வைத்தால் என்ன? என்று யோசித்துள்ளார்.

ஒரு நாள் என்னிடம் 'நஜீர்..... நீ அலுவலகத்தில் வேலை செய்கிறாயா?' என்று கேட்டார்.

'எனக்கு அலுவலக வேலை தெரியாதே'

'ஆங்கிலமும் அரபியும் தான் ஓரளவு உனக்கு தெரியுமே'

'அலுவலக வேலை பார்பதற்கு இது மட்டும் போதாதே. கணக்குப் பதிவு தெரிந்திருக்க வேண்டும். கணிணி அறிவும் இருக்க வேண்டும்'

'அதைப் பற்றி நீ கவலைப் படாதே! உனக்கு வேலை செய்ய பிரியமா?'

'ஓ.... செய்கிறேன். ஆனால் தவறுகள் ஏதும் நடந்து விட்டால் என்னை குற்றம் பிடிக்கக் கூடாது'

'உன்னால் முடியும். அதுவும் எனக்கு தெரியும். உனது நண்பர்களிடம் சென்று ஒரு மாதம் கணிணியைக் கற்றுக் கொண்டு வா. அதற்கான செலவை நான் ஏற்றுக் கொள்கிறேன்.'

பாஸ் உத்தரவிட்டதால் எனது ஊர் நண்பர்களிடம் சென்று பணம் கட்டி அடிப்படை கணிணியை எவ்வாறு கையாள்வது என்று கற்றுக் கொண்டேன். வேர்ட், எக்ஸெல், இண்டர் நெட் என்று ஒவ்வொன்றாக இரண்டு மாதத்தில் கற்றுக் கொண்டு விட்டேன்.

அதன் பிறகு அலுவலகத்தில் வேலை செய்த இரண்டு எகிப்தியரில் ஒருவர் தனது நாட்டுக்கு விடுப்பில் சென்றார். அந்த இடத்தில் என்னைக் கொண்டு உட்கார வைத்தார் பாஸ். மற்றொரு எகிப்தியரிடம் 'நஜீருக்கு அனைத்து வேலைகளையும் சொல்லிக் கொடு' என்று சொல்லி விட்டு பாஸ் சென்று விட்டார். இங்கு தான் பிரச்னை ஆரம்பமானது.

'நீ.... ஆபீஸ் வேலை பார்க்கப் போறியா?' கவுண்டமணி செந்திலைப் பார்ப்பது போன்ற எகிப்தியனின் ஒரு ஏளனப் பார்வை. 'ஆபீஸ் வேலை என்ன வென்று உனக்குத் தெரியுமா?' அதே கிண்டல்... :-(

'அதெல்லாம் எனக்கு தெரியாது. பாஸ் சொன்னார். நான் வந்துள்ளேன்.'

இப்படி சிறு சிறு உரசல்கள். பிரச்னைகள். இப்படியே நான்கு மாதம் ஓடியது. எனது கம்பெனியின் முக்கிய வியாபாரம் மர சாமான்கள் சம்பந்தப்பட்டது. பெட்ரூம், கிட்சன், டைனிங் டேபிள், வீட்டு அலங்கார பொருட்கள் என்று பலவற்றையும் விற்கிறோம். நான்கு பெரிய ஷோரூம்கள். அதன் வரவு செலவு கணக்குகளை கணிணியில் ஏற்றி அக்கவுண்டஸூம் பார்க்க வேண்டும். இதனை அந்த எகிப்தியன் கற்றுக் கொடுக்க மாட்டேன் என்று சொல்லி விட்டான்.

இதை தெரிந்து கொண்ட எனது பாஸ் இன்வென்ட்ரி, அக்கவுண்டஸ் இரண்டையும் கற்றுக் கொள்ள ஒரு கம்பெனிக்கே என்னை அனுப்பினார். அதோடு எங்கள் ஊர் அக்கவுண்டன்ட் பஷீர் என்ற நண்பரிடம் வியாழன் வெள்ளிக் கிழமைகளில் சென்று கணக்குப் பதிவின் அடிப்படைகளையும் கற்றுக் கொண்டேன். விடுமுறை நாட்களில் சகோதரர் பஷீரை ரொம்பவும் தொந்தரவு பண்ணியுள்ளேன். சளிக்காமல் சிரித்துக் கொண்டே அவரும் எனக்கு பாடங்களை எடுப்பார். இந்த நாட்களில் நான் ரொம்பவும் சிரமப்பட்டுள்ளேன். இப்படியாக இரண்டு மாதம் கழிந்து ஒரு நாள் பாஸ் அலுவலகத்துக்கு வந்து அந்த எகிப்தியரிடம்...

'இனி நஜீர் கணிணியில் அமரட்டும். நஜீரின் வேலையை சரியாக செய்கிறாரா என்று கண்காணிப்பது உனது வேலை' என்றார்.

எகிப்தியனுக்கோ மிகுந்த கோபம். 'ஏன் என்னை மாற்றுகிறாய்?' என்று பாஸிடம் கேட்டார்.

'உனக்கு இதை விட சிறந்த வேறு வேலை இருக்கிறது. இனி நஜீர் உனது வேலையை பார்க்கட்டும்'

அன்றிலிருந்து கணிணியில் வேலை ஆரம்பமானது. எனது அலுவலக வேலையும் அன்று தொடங்கி இன்று வரை ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. இடையில் பல பிரச்னைகள். சண்டைகள். 'தமிழன்டா நான்.....' என்று மனதுக்குள் சொல்லிக் கொண்டு அனைத்து பிரச்னைகளையும் சமாளித்தேன்.

சம்பளம் போடுவதும் எனது வேலைகளை சரி பார்பதுவுமே அந்த எகிப்தியரின் வேலையாக மாறிப் போனது. என்னை முன்னிருத்தி எகிப்தியனை பின்னுக்கு தள்ளியதால் வேறு கம்பெனிக்கு வேலை தேடி அந்த எகிப்தியன் சென்று விட்டார். ஊருக்கு சென்ற எகிப்தியரும் திரும்பி வரவில்லை. மூன்று பேர் வேலை செய்த அலுவலகத்தில் இன்று நான் ஒருவனே! மூன்று பேர் வேலைகளையும் பார்த்துக் கொண்டு ஃபேஸ் புக்கிலும் கம்பெனி செலவில் கடலை போட்டுக் கொண்டிருப்பது எவ்வளவு சிரமம் என்பது உங்களுக்கும் தெரிந்திருக்கும். :-)

எப்படியோ அலுவலகத்தில் 10, 15 வருடங்கள் ஓடி விட்டது. என்னைப் போல பலருக்கு சவுதி ஒரு டிரெய்னிங் சென்டர் என்றால் மிகையாகாது. இன்னும் இறைவன் எத்தனை காலம் கொண்டு செல்கிறானோ பார்போம். பிரச்னைகள் இன்றி வாழ்வு முன்பு போல் அமைதியாக இஸ்லாம் காட்டித் தந்த வழியில் இனியும் பயணிக்க நீங்களும் பிரார்தனை செய்யுங்கள் நண்பர்களே!

பிராமணியத்திலிருந்து முஸ்லிமாக மாறியவரா நீங்கள்?

பிராமணியத்திலிருந்து முஸ்லிமாக மாறியவரா நீங்கள்?

நண்பர் திரு கோபால் சாமிநாதனுக்கு!

//Neenga Brahmin to muslima?// - kopal saminatha

எனது தாய் வழி சொந்தங்கள் எல்லாமே தூய வெள்ளை நிறத்தை உடையவர்கள். எனது தந்தை வழி சொந்தங்கள் எல்லாமே மாநிறம். ஏதோ இரண்டு சாதிகள் கலந்து நான் உருவாகியுள்ளேன். ஆனால் எந்த சாதி என்று எங்கள் யாருக்குமே தெரியாது. அதுதான் இஸ்லாம்.

நான் எந்த சாதியிலிருந்து வந்தேன் என்ற ஆராய்ச்சி எனக்கு தேவையற்றது. ஏனெனில் தற்போது நான் பின் பற்றும் இஸ்லாமிய மார்க்கம் மிக அழகிய வாழ்வு முறையை எனக்கு தந்திருக்கிறது. ஆதி கால தமிழர்களின் வாழ்வு முறையை எனக்கு மீட்டுக் கொடுத்திருக்கிறது.

எங்கள் ஊர் பாப்பாந்தெரு, நாயக்கர் தெரு, வண்ணான் தெரு, கொல்லன் தெரு, செக்கடித் தெரு, வடுகத் தெரு, என்று இந்து மதத்தின் அனைத்து சாதிகளின் பெயரையும் கொண்டதாக இருக்கும். இன்றும் இந்த சாதிப் பெயர்கள் புழக்கத்தில் உள்ளது. ஒவ்வொரு சாதியினரும் முன்னொரு காலத்தில் அவரவர்களுக்குரிய தெருக்களில் கூட்டமாக வாழ்ந்து வந்துள்ளனர். பிற் காலத்தில் அனைத்து மக்களும் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக் கொண்டு விட்டனர். தற்போது எங்கள் கிராமத்தில் உள்ள இந்துக்கள் ஆறு குடும்பமோ அல்லது ஏழு குடும்பமோதான் இருக்கும். இந்த குடும்பத்தாரோடு எந்த உரசலும் இல்லாமல் மிக அன்பாகவே பழகி வருகிறோம். தெருக்களின் பெயர்கள் மட்டுமே இந்து மத சாதி பெயர்களைக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் அங்கு வாழும் மக்கள் ஏக இறைவனை வணங்கும் இஸ்லாமியர்களாக முழுவதுமாக மாறி விட்டனர். ஆதி கால தமிழன் எந்த இறையை வணங்கினானோ அந்த ஏக இறை மார்க்கத்துக்கு நாங்கள் வந்து விட்டோம்.

சாதியை ஒழிக்க எத்தனையோ கோடிகளை செலவு செய்கிறது அரசாங்கம். பெரியாரும் அம்பேத்காரும் ஓயாது போராடி ஓய்ந்து விட்டனர். ஒரு பலனும் இல்லை. ஆனால் எந்த செலவும் இல்லாமல் யாரையும் இழிவும் படுத்தாமல் மிகப் பெரிய புரட்சியை இஸ்லாமிய கிராமங்கள் தமிழகமெங்கும் செயல்படுத்தி வருகின்றன.

அந்த ஏக இறைவனுக்கே எல்லா புகழும்.

"யாதும் ஊரே யாவரும் கேளீர்"

“பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிர்க்கும்”

“ஒன்றே குலம் ஒருவனே தேவன்”

'இட்டார் பெரியோர் இடாதார் இழி குலத்தோர்'

“உலகம் ஒரு குடும்பம்” (வாசுதேவ குடும்பம்)

“சுதந்திரம், சமத்துவம், சகோதரத்துவம்”

“ஜாதிகள் இல்லையடி பாப்பா”

"நட்ட கல்லும் பேசுமோ"

இவைகள் அனைத்தும் தமிழர்களான நம் முன்னோர்களின் பண்பாடு கலாசாரம் தெய்வ நம்பிக்கையாக இருந்தது. பின்னால் வந்த ஆரிய படையெடுப்பால் தமிழன் அடிமையாக்கப்பட்டு ஆரிய கலாசாரத்தை பின்பற்ற நிர்பந்திக்கப்பட்டான். தமிழனின் ஆதி கால நம்பிக்கைகளை ஒன்றாக்கி சுருக்கி இரண்டு வரிகளில் குர்ஆன் சொல்வதைப் பாருங்கள்.

'மனிதர்களே! உங்களை ஒரு ஆண் ஒரு பெண்ணிலிருந்தே நாம் படைத்தோம்'
-குர்ஆன் 49:13

இந்த வசனத்தை உள் வாங்கிய ஒரு மனிதன் தன்னை உயர்ந்தவனாகவோ மற்றவர்களை தாழ்ந்தவனாகவோ எண்ணுவானா? கண்டிப்பாக மாட்டான். இந்த ஒரு வசனத்தை உளமார ஏற்றுக் கொண்டு விட்டால் மற்ற அனைத்து வேற்றுமைகளும் தானாக விலக ஆரம்பிக்கும். இந்த வசனம் இஸ்லாமியர்களை நோக்கி மட்டும் பேசவில்லை. கோபால் சாமிநாதனான உங்களையும் பார்த்து பேசுகிறது. 'மனிதர்களே' என்று ஒட்டு மொத்த மனித இனத்தையும் பார்த்து பேசுகிறது.

எனது சிறிய தந்தையாரின் 'நிலையான தர்மம்'

எனது சிறிய தந்தையார் (அதாவது எனது தாயாரின் உடன் பிறந்த சகோதரியின் கணவன்) ஹாஜி ஏ.தாஜூதீன் அவர்கள் தனது தந்தை ஜனாப் அப்துல் ஹமீது அவர்களின் பெயரால் எங்கள் ஊர் கிரசண்ட் பள்ளிக்கு நன்கொடையாக கொடுத்துள்ள கட்டிடத்தைத்தான் நாம் பார்க்கிறோம்.

நபி அவர்கள் பின்வருமாறு நவின்றுள்ளார்கள். ஒரு மனிதன் மரணித்து விட்டால் அவனுடைய அனைத்துச் செயல்களும் துண்டிக்கப்பட்டு விடுகின்றன. ஆனால் மூன்று விஷயங்கள் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும்””.

நிலையான தான தர்மம் (ஸதகத்துல் ஜாரியா)
பயனளிக்கக் கூடிய அறிவு
தனக்காகப் பிரார்த்திக்கக் கூடிய சிறந்த பிள்ளை

ஆதாரம் : முஸ்லிம். (3:1631), அபூதாவூத் (3:2880), ஸுனன் அத்திர்மிதி (3:1376), ஸுனன் அந்நஸாயீ (6:3549), முஸ்னத் அஹ்மத் (2:316)

இந்த நபி மொழிதான் எனது சிறிய தந்தையாரால் இங்கு நடைமுறைபடுத்தப்பட்டுள்ளது. இந்த கட்டிடம் மூலம் இனி வரும் காலமெல்லாம் எத்தனை மக்கள் கல்வி கற்கிறார்களோ அதன் நன்மைகள் அனைத்தும் எனது சிறிய தந்தையின் தகப்பனாருக்கு சென்று கொண்டே இருக்கும். இந்த வழிமுறையை நம்மில் எத்தனை பேர் பின்பற்றுகிறோம்? கோடீஸ்வரர்களும் செல்வந்தர்களும் நிறைந்த நமது இஸ்லாமிய ஜமாத்துகளில் உள்ள எத்தனை பேர் தனது பெற்றோருக்காக இது போன்ற நன்மையான செயல்களை செய்ய முன் வருகிறோம். அறியாத மக்களுக்கு இந்த செய்தியை எத்தனை பேர் எத்தி வைத்திருக்கிறோம்.

தமிழக கிராமங்களில் உள்ள அனைத்து செல்வந்தர்களும் இது போன்ற பயனுள்ள செலவினங்களை செய்தால் மிகப் பெரிய புரட்சியை நமது கிராமங்களில் ஏற்படுத்தி விட முடியாதா?

ஆனால் பெரும்பாலும் நடப்பதென்ன? இறந்தவுடன் பெரிய சட்டியை வீட்டில் வைத்து நெய் மணக்க நெய் சோறு ஆக்கி சந்தோஷமாக சாப்பிடுகிறோம். ஆனால் நபிகள் நாயகம் அவர்கள் இறந்த வீட்டில் சாப்பாடு சமைக்காமல் பக்கத்து வீட்டிலிருந்து சாப்பாட்டை வரவழைத்து 'சோகமாக இருக்கும் இறந்த அந்த குடும்பத்துக்கு இந்த உணவை கொண்டு செல்லுங்கள்' என்று கட்டளையிட்டதை பார்க்கிறோம். ஆனால் பெரும்பாலும் நாம் செய்வதோ நபி மொழிக்கு மாற்றமாக...

அடுத்து 3 ஆம் நாள், 7 ஆம் நாள், 40 ஆம் நாள், ஒரு வருடம் என்று கணக்கு வைத்து பணக்காரர்களையும் உறவினர்களையும் அழைத்து இறந்தவர் பெயரால் சாப்பாடு ஆக்கி உண்டு கழிக்கிறோம். இந்த பழக்கமானது மற்ற மதத்திலிருந்து நம்மவர்கள் கடன் வாங்கிக் கொண்ட பழக்கம். இது முற்றிலும் தடுக்கப்பட வேண்டிய பழக்கம்.

எனவே மாற்று மத கலாசாரங்களை ஒழித்து இஸ்லாம் நமக்கு காட்டித் தந்த நிலையான தர்மங்களான குளம் அல்லது கிணறு வெட்டுதல்: கல்வி சாலை அமைத்தல்: நூலகங்கள் அமைத்தல்: போன்ற நிலையான தர்மங்களை நமது சக்திக்கு ஏற்றவாறு நமது பெற்றோருக்கு செய்து அவர்களின் மறு உலக வாழ்வை சிறப்பாக்க முயற்சிப்போம்.

மகன் தந்தைக்கு ஆற்றும்உதவி இவன்தந்தை
என்னோற்றான் கொல்எனும் சொல்
-குறள் எண்:70

சிறந்த கல்வியை தன் மகனுக்கு கொடுத்த ஒரு தந்தைக்கு அந்த மகன் பிரதிபலனாக செய்யக் கூடியது என்னவென்றால்.....

'இவ்வளவு நல்லொழுக்கமுடைய ஒரு பிள்ளையை பெறுவதற்கு என்ன தவம் இறைவனிடம் செய்தாரோ இவரது தந்தை' என்று உலக மக்கள் வியக்கும் வண்ணம் தனது வாழ்வை சிறப்புற அமைத்துக் கொள்கிறாரே அத்தகைய மனிதனைப் போல் தனது வாழ்வையும் அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்கிறார் வள்ளுவர்.

யானை குட்டி கூட சிரிக்குதுபா..... :-(

"நீ இத்தனை வருஷம் பெயரையும் முகத்தையும் மறைத்து பதிவு எழுதி என்ன பிரயோசனம். மார்க்கு உன்னை வெகு சுலபமா கண்டு புடிச்சுடானேப்பா...."



இன்று ஃபேஸ் புக்கிலிருந்து ஒரு செய்தி.....

'நீங்கள் வைத்துள்ள பெயரான 'சுவனப்பிரியன்' என்பது உங்களது உண்மையான பெயர் அல்ல. எனவே தங்களின் உண்மையான பெயரை சொல்லவும்' என்று கிடுக்கிப் பிடி போட முடிவில் நஜீர் அஹமது என்ற எனது உண்மையான பெயரை சொல்ல வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு தள்ளப்பட்டுள்ளேன். எனவே இனி முக நூலில் எனது பதிவுகள் நஜீர் அஹமது என்ற பெயரிலேயே வரும். நண்பர்கள் குழம்ப வேண்டாம்.

பத்து வயதிலேயே துப்பறிந்தவனாக்கும் நான்! :-)

(பல வருடங்களுக்கு முன்பு கோலாலம்பூர் விமான நிலையத்தில் ஜெத்தாவுக்கு என்னை வழியனுப்ப தாத்தா வந்திருந்தபோது எடுத்த புகைப்படம்).

40 வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்த ஒரு நிகழ்வு! முன்பு எங்களுக்கு சொந்தமான நிலம் நிறைய மதஹரம் என்ற ஊரில் இருந்தது. சொந்தமாக விவசாயம் பார்த்தோம். எனது தாத்தா அறுவடை சீசன்களில் 10 நாட்கள் கூட வீட்டுக்கு வராமல் அங்கேயே தங்கி விடுவார். எனக்கு அப்பொழுது 10 வயது இருக்கும். பள்ளி விடுமுறைகளில் நானும் வயல்வெளிக்கு சென்று சுகந்தமான காற்றை சுவாசிப்பது உண்டு. எங்கள் வீட்டிலிருந்து வயலுக்கு செல்வது குதிரை வண்டியில். இதற்காகவே தாத்தா அருமையான சிவந்த குதிரை ஒன்றை வாங்கினார். குதிரை வண்டியில் பயணம் செய்வதற்காகவே நான் விடுமுறையில் வயல்வெளிக்கு செல்வதுண்டு. குதிரை வண்டிக்காக தனி லாயமும், ஒரு ஓட்டுனரையும் சம்பளத்துக்கு தாத்தா வைத்திருந்தார். டக்... டக்.. டக்.... என்ற அந்த குதிரையின் குளம்பொளி ஏற்படுத்தும் சந்தத்தோடு அமைந்த அந்த சப்தம் மிக ரம்மியமாக இருக்கும். வழி நெடுக மரங்கள்..... செல்லும் வழி எங்கும் குடை பிடித்து எங்களை வெயிலின் தாக்கத்திலிருந்து காக்கும். அந்த அழகே அழகு......!

தாத்தாவுக்கு மதியம் வீட்டிலிருந்து சாப்பாடு போகும். வயலில் வேலை செய்பவர்களில் யாராவது ஒருவர் தினமும் சைக்கிளில் வந்து தாத்தாவுக்கான சாப்பாட்டை வாங்கிச் செல்வர். எங்கள் வீட்டிலிருந்து வயலானது கிட்டத்தட்ட எட்டு கிலோ மீட்டர் இருக்கும்.

ஒரு நாள் மத்தியான நேரத்தில் 'தாத்தாவுக்கு சாப்பாடு கொடுங்கள்' என்று ராஜேந்திரன் என்ற வயலில் வேலை செய்யும் நபர் வந்து கேட்டார். நாங்களும் சாப்பாட்டைக் கொடுத்து விட்டோம். மதியம் சாப்பிட வீட்டுக்கு நான் வந்தபோதுதான் அந்த நபரிடம் நானே சாப்பாட்டைக் கொடுத்தேன். அவர் சென்ற அரை மணி நேரம் கழித்து வேறொருவர் 'தாத்தாவுக்கு சாப்பாடு கொடுங்கள்' என்று கேட்டு வந்தார். ஏற்கெனவே ஒரு பையன் வந்து சாப்பாடு வாங்கி சென்று விட்டாரே என்று சொல்லி அவரை திருப்பி அனுப்பி விட்டோம். இன்று போல் அன்று தொலை பேசி வசதிகள் இல்லாததால் நேரமாகவே ஹோட்டலில் சாப்பாட்டை தாத்தா முடித்துக் கொண்டார்.

தாத்தா என்னிடம் மறுநாள் விசாரணை நடத்தினார்.

'ஞாபகப்படுத்திச் சொல். யார் சாப்பாட்டைக் கொண்டு சென்றது'

'நன்றாக ஞாபகம் இருக்கிறது. முன்பு நம் குதிரை வண்டி ஓட்டுனராக வேலை செய்த ராஜேந்திரன் தான்'

மறுநாளும் வந்தது. யார் என்பதை கண்டு பிடிக்க தாத்தா என்னையும் அழைத்துக் கொண்டு ராஜேந்திரனின் கிராமத்துக்கே சென்றார். ராஜேந்திரன் நான் வருவதை தூரத்திலிருந்து பார்த்து விட்டு அங்கிருந்து ஒரே ஓட்டமாக ஓடி மறைந்து விட்டார். சாப்பாட்டு கேரியர் சுத்தமாக கழுவப்பட்டு கவிழ்த்து வைக்கப்பட்டிருந்தது.

'ஐயா! மன்னிச்சிருங்கய்யா! என் பையன் தெரியாம செஞ்சுட்டான்' ராஜேந்திரனின் தகப்பனார்.

'பசித்தால் என்னிடம் கேட்டிருக்கலாமே! இப்படி திருடுவது தப்பில்லையா'

'அந்த பயலை நானும் அடிச்சேன்யா! வேலைக்கும் ஒழுங்கா போறதில்ல...'

'சரி.... இனிமேலாவது வீட்டுக்கெல்லாம் போக வேண்டாம் என்று சொல்லி கண்டித்து வை. இனி ஒரு தரம் இப்படி நடந்தால் போலீஸில் புகார் செய்து விடுவேன்'

என்று எச்சரித்து விட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினோம். 10 வயதிலேயே துப்பறிந்து ஒரு மிகப்பெரிய தவறையும் மிகப் பெரிய குற்றவாளியையும் கண்டு பிடித்த பெருமிதத்தில் தாத்தாவோடு நெஞ்சை நிமிர்த்திக் கொண்டு நடந்து வந்தேன்.

பசித்த வயிற்றுக்காக ஒரு வேளை சாப்பாட்டை திருடிய ராஜேந்திரனுக்கு இத்தனை சிக்கல்கள் வந்துள்ளது. ஆனால் இன்றைய அரசியல்வாதிகளும், அரசு உத்தியோஸ்தர்களும் 50 கோடி, 100 கோடி என்று கொள்ளையடித்து விட்டு சிரித்த முகத்தோடு கோர்ட்டுக்கு எவ்வாறு வர முடிகிறது என்று ஆச்சரியப்படுகிறேன். மக்களுக்கு உழைக்க வேண்டிய இவர்கள் தங்களின் மக்களுக்காக உழைப்பதையே வாடிக்கையாக்கிக் கொண்டுள்ளனர். இறைவன் தான் இந்த நாட்டைக் காப்பாற்ற வேண்டும்.

வயல்வெளியையும் நிலத்தையும் மையமாக வைத்து புனையப்பட்ட அழகிய பாடல். மருதகாசியினுடையது. கேளுங்கள்......

வளர்ந்து விட்ட பருவப்பெண் போல் உனக்கு வெட்கமா?-தலை
வளைஞ்சு சும்மா பாக்கிறியே தரையின் பக்கமா-இது
வளர்த்து விட்ட தாய்க்குத் தரும் ஆசை முத்தமா?-என்
மனைக்கு வரக் காத்திருக்கும் நீ என் சொத்தம்மா!

நெத்தி வேர்வை சிந்தினோமே முத்து முத்தாக-அது
நெல்மணியாய் விளைஞ்சிருக்கு கொத்து கொத்தாக
பக்குவமாய் அறுத்து அதைக் கட்டுக்கட்டாக-அடுச்சு
பதறு நீக்கி குவிச்சு வைப்போம் முட்டு முட்டாக!

ஏர் முனைக்கு நேர் இங்கே எதுவுமே இல்லை!
என்றும் நம்ம வாழ்விலே பஞ்சமே இல்லே!….

பாடலாசிரியர்: கவிஞர். மருதகாசி.

மருத்துவர்கள் எல்லோருமே நல்லவர்கள்தானா?

-----------------------------------------------------------

மருத்துவர்கள் எல்லோருமே நல்லவர்கள்தானா?

விஜய் டிவி கோபிநாத்தின் நீயா நானாவில் மருத்துவ துறை சம்பந்தமாக விவாதம் வந்தவுடன் இணையத்திலும் அதன் தாக்கம் நிறைய எதிரொலிக்கிறது. எனக்கும் ஒரு கசப்பான அனுபவம் ஏற்பட்டுள்ளது. அதனையும் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

எனது இரண்டாவது மகன் 8 மாதம் வயிற்றில் இருந்த சமயம். எங்கள் ஊரில் உள்ள ஒரு இஸ்லாமிய மருத்துவ பெண்மணியிடம் எனது மனைவி காட்டி வந்தார். முதல் மகனும் இந்த மருத்துவரிடமே பிறந்தான். இரண்டாவது மகனுக்கு முதல் மாதத்திலிருந்தே எங்கள் ஊர் மருத்துவரே வைத்தியம் பார்த்து வந்தார். 8 மாதம் ஆனவுடன் வயிற்றில் ஏதோ வலி வருவது போல் தெரிந்திருக்கிறது. இதனை மருத்துவரிடம் எனது மனைவியும் எனது தாயாரும் சொல்லியிருக்கிறார்கள். 'இங்கு வசதிகள் இல்லை. தஞ்சாவூரில் வேண்டுமானால் சென்று ஸ்கேன் போட்டு பாருங்கள்' என்று சொல்ல ஒரு வாரம் கழித்து தஞ்சைக்கு சென்றுள்ளார்கள். அங்கு பிரசவத்துக்கு பெயர் பெற்ற ஒரு பிரபலமான பெண் வைத்தியரிடம் காண்பிக்க சென்றுள்ளனர். எனது சின்னம்மா முதற்கொண்டு எனது சொந்தங்கள் பலருக்கும் இவர்தான் பிள்ளை பேறு பார்த்திருக்கிறார். எனது குடும்பத்துக்கு மிகவும் பரிச்சயமான மருத்துவர் இவர். எனது மனைவிக்கு ஸ்கேன் போட்டு பார்த்திருக்கிறார். உடன் அவசரமாக 'குழந்தை ஆபத்தான கட்டத்தில் உள்ளது. உடன் ஆபரேஷன் செய்து குழந்தையை எடுக்க வேண்டும்' என்று சொல்லி விட்டார். எனது தாயாருக்கு கையும் ஓடவில்லை காலும் ஓடவில்லை. என்னோடு அலைபேசியில் நடந்த விபரங்களை சொன்னார். நானும்'மருத்துவருக்கு தெரியும். எனவே அவர் என்ன சொல்கிறாரோ அதன்படி செய்யுங்கள்' என்று சொன்னேன்.

மறுநாளே எனது மனைவிக்கு ஆபரேஷன் மூலம் எனது இரண்டாவது மகன் பிறந்தான். தாயும் சேயும் ஒரு வாரம் கழித்து தஞ்சையிலிருந்து வீட்டுக்கு திரும்பினர். அதன் பிறகு 'காய்ச்சல், சளி போன்ற பிள்ளையின் சிறு சிறு தொந்தரவுகளுக்கு தஞ்சை செல்ல வேண்டாம். நமது கிராமத்தில் உள்ள மருத்துவரிடமே காட்டுவோம்' என்று சொல்லி ஒரு வாரம் கழித்து எங்கள் ஊரில் உள்ள பெண் டாக்டரிடம் எனது மனைவி குழந்தையை காட்ட அழைத்து சென்றுள்ளார். டோக்கன் வாங்கிக் கொண்டு வரிசையில் அமர்ந்திருக்கிறார். எனது மனைவி வரிசையில் அமர்ந்திருப்பதை ஜன்னல் வழியாக பார்த்த மருத்துவர் தனது செவிலிய பெண்ணிடம் 'அவருக்கு நான் பார்க்க மாட்டேன். தஞ்சாவூரிலேயே சென்று காட்டிக் கொள்ளச் சொல்' என்று சொல்லியனுப்பியுள்ளார். எனது மனைவிக்கோ பயங்கர ஆத்திரம். அதோடு வேறு மருத்துவரிடம் காட்ட ஆரம்பித்தார்.

மருத்துவர் இவ்வாறு திருப்பி அனுப்பிய விபரம் எனக்குத் தெரிந்தவுடன் எனக்கும் கோபம் உச்சத்துக்கு சென்றது. நேராக அந்த நிமிடமே அந்த மருத்துவரின் மருத்துவ மனைக்கு சென்றேன்.

'என்ன டாக்டர்? எப்படி இருக்கீங்க'

'நல்லாயிருக்கேன். நீங்க சௌரியமா? உட்காருங்க! என்ன உடம்புக்கு?'

'நான் நல்லாத்தான் இருக்கேன். நீங்க செய்தது நியாயமா?'

'என்ன சொல்றீங்க..... புரியல'

'என் குழந்தைக்கு மருத்துவம் பார்க்க மாட்டேன் என்று என் மனைவியை திருப்பி அனுப்பினீர்களாமே'

'ஆமாம்!'

'ஒரு மருத்துவர் செய்யக் கூடிய காரியமா இது?'

'உங்கள் மனைவியும் உங்கள் தாயாரும் செய்தது மட்டும் சரியா? கடந்த எட்டு மாதமாக நான் உங்கள் மனைவியின் உடம்பை கவனித்து வருகிறேன். ஒன்பதாவது மாதம் திடீரென்று தஞ்சாவூரில் சென்று குழந்தை பெற்றுக் கொண்டால் எனக்கு கோபம் வராதா?'

'இதுதான் காரணமா?'

'ஆம். இவ்வளவு பெரிய மருத்துவ மனையை கட்டிப் போட்டு இத்தனை செவிலியர்களுக்கு சம்பளம் கொடுத்து இந்த கிராமத்தில் வைத்துள்ள எனக்கு நீங்கள்தானே ஆதரவு தர வேண்டும்?'

'நீங்கள் சொல்லித்தானே அவர்கள் தஞ்சாவூர் சென்றார்கள்?'

'நான் சொன்னது ஸ்கேன் போட்டு பார்க்க மட்டுமே! பிரசவம் பார்த்துக் கொள்ள அல்ல'

'உங்களைப் பொன்ற மருத்துவர்தானே அவரும். இப்பொழுது குழந்தையை எடுக்கவில்லை என்றால் தாயுக்கும் சேயுக்கும் ஆபத்து என்று சொல்லும் போது அவர்கள் என்ன செய்வார்கள்'

'அந்த மருத்துவர் பணம் பண்ணுவதற்காக பொய் சொல்லியிருக்கிறார். குழந்தை நல்லமுறையில்தான் இருந்தது. ஸ்கேன் பார்க்க வேறு இடங்களுக்கு சென்றிருக்க வேண்டியதுதானே'

'அந்த மருத்துவரைப் போலவே நீங்களும் பணம் ஒன்றையே குறிக்கோளாக வைத்துப் பேசுகிறீர்கள். இது நல்லதல்ல'

பேச்சு முற்றுவதைப் பார்த்தவுடன் நோயாளிகளும் மற்றவர்களும் என்னை சமாதானப்படுத்தி வெளியில் கொண்டு வந்தனர். ஆபரேஷன் பண்ணி குழந்தையை எடுத்தால் 15000, 20000, 30000 என்று ஆட்களின் வசதி வாய்ப்பை வைத்து கறந்து விடுவர். அது நஷ்டமாகி விட்டதே என்ற ஆதங்கம்தான் இந்த பெண்மணிக்கு. மருத்துவர்களின் மேல் இருந்த ஒரு நல்ல அபிப்ராயம் இறங்கத் தொடங்கியது அன்றுதான். அந்த தஞ்சை பெண் மருத்துவராகட்டும், எங்கள் கிராமத்தில் உள்ள இந்த பெண் மருத்துவராகட்டும் இந்த இருவருக்குமே பணத்தின் மீதுதான் குறி. மிகச் சிறந்த நல்ல மருத்துவர்கள் ஏழைகளுக்கு பணம் வாங்காமலேயே மருத்துவம் பார்க்கும் எத்தனையோ பேரையும் நான் பார்த்துள்ளேன். இப்படியும் சில மருத்துவர்கள் நம்மோடு இருந்து கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.

இவர்களும் மனிதர்கள்தானே! மனிதனுக்கு உள்ள ஆசா பாசங்கள், பலஹீனங்கள் எல்லாம் அமையப் பெற்ற சாதாரண மனிதர்கள் தானே இவர்களும் என்று மனதை தேற்றிக் கொண்டேன். ஆனால் உண்மையான மருத்துவன் பொருளாதாரத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல் மனித நேயத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும். 50 லட்சம் 60 லட்சம் என்று எம்பிபிஎஸ் சீட்டுக்கு அரசாங்கமே ஏலம் போடும் போது இவர்களை நொந்து கொண்டும் பிரயோஜனமில்லை. தவறு அரசாங்கத்திடமிருக்கிறது. இந்த நிலை இனியாவது மாற ஆட்சியாளர்கள் முயற்சிப்பார்களாக!